Leefbaar Rotterdam wil de prikpil verplichten bij falend ouderschap. In eerste instantie denk ik aan de kinderen en lijkt me helemaal niet zo'n raar idee. Kinderen moeten beschermd worden, en elk kind verdient een goed thuis! Als je niet goed voor je kinderen kan zorgen, je je leven niet kan beteren en de kinderen dus keer op keer bij je uit huis worden gehaald, dan moet het toch ergens stoppen?

Maar wat als je wel je leven kan beteren, je bent wat ouder geworden, wat wijzer en hebt goede begeleiding gehad, hoe kom je dan als voorheen falende ouder uit het hokje "slechte ouder"? Hoe kan je bewijzen dat je het nu wel kan? Je kinderen hebben nu hopelijk een nieuw thuis, nieuw gezin, moeten zij dat nu opgeven om als proefkonijn terug te keren naar biologische ouders? Kinderen zijn geen proefdieren, iedere keer heen en weer is niet goed voor die kinderen.

Als door fouten die je maakt in de gevangenis beland kan je na dat je de straf hebt uitgezeten weer terug de maatschappij in en gerehabiliteerd worden. Speciale instanties zorgen ervoor dat je weer veilig de maatschappij in kan, lukt dat niet, horen die instanties te signaleren dat het nog niet veilig is.

Maar wanneer is je straf als ouder voorbij? Mag je nooit meer een kind op de wereld zetten en opvoeden? Waar ligt de prioriteit en de grens? Is het eventuele kind belangrijker ook al is niet te voorspellen hoe deze zal opgroeien? Zijn er onderzoeken naar herhaalgedrag of is de ouder al bij voorbaat voorgoed afgeschreven?

Tags:

Klik hier om een Tag toe te voegen...,

or Close

Commentaar (1)

RSS feed Commentaar