 Hoe de geboorte van je kindje je wereld op je kop kan zetten, weten we
op zich wel, maar er komen zoveel gevoelens bij kijken, dat het soms
wel een achtbaan lijkt. Als de hele omgeving zich er mee gaat bemoeien,
wordt het nog verwarrender. De borstvoeding maakt het er ook niet
makkelijker op. Ik ging er vol vertrouwen in, maar ook ik kwam in die
achtbaan terecht. Lees mijn verhaal in lees verder.
In de zwangerschap van Dominiek wist ik al dat ik borstvoeding wilde gaan geven. Ik ben hier informatie over gaan opzoeken op het internet. Hier leerde ik de dingen die de meesten van jullie ook wel weten. Uiteraard wil iedereen weten wat je gaat doen als het kindje geboren is, ga je borstvoeding geven of toch voor de fles. Als ik dan zei “ik ga borstvoeding geven” kreeg ik al een groot deel van de moeders over mij heen. Ik kon helemaal niet zeggen dat ik borstvoeding “ging geven”, ik moest zeggen dat ik het ging proberen. Ik stootte volgens hen een hele grote groep moeders voor het hoofd en ik mocht er niet zo stellig in zijn dat het bij mij dan maar wel zomaar ging lukken, immers het was bij hun ook niet gelukt. Als ik dan zei dat 98% van de moeders lichamelijk in staat was om wel borstvoeding te geven, werden de moeders alleen maar feller.
Ik heb destijds de discussie redelijk opgegeven , al werd ik er gek van hoe vaak kunstvoeding aan een zwangere vrouw wordt gepredikt. Wel was het zo, hoe meer mensen mij probeerden te overtuigen hoe moeilijk en zwaar het is om borstvoeding te geven en hoe ‘onmogelijk’ het was voor hen, dat er werd gepredikt over hoe goed flesvoeding wel niet is en hoe makkelijk, hoe standvastiger ik werd. Ik ging borstvoeding geven, het is gezonder, makkelijker en het is een ideale manier om je kindje veilig en geborgen te laten voelen. Er zijn zelfs moeders geweest die mij in mijn zwangerschap een rottige bevalling wensten, een kindje wat niet goed zou drinken en een verschrikkelijke kraamtijd zodat ik wel zou terugkrabbelen in mijn overtuiging.
25 maart werd Dominiek geboren. Na een niet al te zware bevalling van 12 uur en maar 17 minuten persen, was hij er. En over mazzel gesproken, de verpleegkundige die bij de bevalling aanwezig was, was ook lactatiekundige, dus de eerste keer aanleggen is erg goed gegaan.
Ik had vertrouwen in mijn lichaam, bijna elke vrouw is in staat om haar kind te voeden, dus ik was dat ook. Natuurlijk voor de rest was ik best wel onzeker. Dominiek was erg onrustig. En ik ook, ik kon hem niet alleen laten liggen, ook niet ’s nachts. Ik had dat opgelost door hem de hele nacht vast te houden terwijl ik met een stevige bak koffie voor de tv zat. Af en toe werd ik afgelost door mijn vriend, maar direct als ik mijn ogen dicht deed en even indommelde werd ik in paniek wakker, waarom weet ik nog steeds niet.
De borstvoeding liep volgens de kraamhulp goed. We legden Dominiek aan op verzoek. Maar hij verzocht niet echt. Dus als hij 4 á 5 uur niet had verzocht, legde ik hem maar op eigen verzoek aan. Voor het voeden kneep de kraamhulp iedere keer wat druppels melk uit mijn tepels, zolang dat er was, zei ze, dan was het goed. Dominiek dronk niet echt superkrachtig naar mijn idee, maar ja, wie ben ik? Dacht ik.
Elke dag viel hij een beetje af, maar dat is toch normaal? Zolang het niet onder die 10% van zijn geboortegewicht is dan is het normaal. De 5e dag zat hij op een paar gram na op die 10%. Hij had geen poepluiers of plasluiers gehad en zag helemaal geel. Toen ’s morgens de verloskundige kwam kijken, zei ze dat we onmiddellijk moesten beginnen met kunstvoeding geven, in eerste instantie 40cc na elke voeding. Ik weigerde, ik wou mijn kindje geen kunstvoeding geven, Ik heb gelezen dat het hun darmpjes aantast, hun immuunsysteem slechter rijpt, zijn niertjes hard moeten werken om het weer uit zijn bloed te filteren, tepel/speenverwarring, echt alles ging door mijn hoofd. Dus ik zei resoluut “NEE”, de verloskundige werd op dat moment ook heel resoluut in haar beslissing. “Of je geeft hem nu een flesje bij of we gaan nu naar het ziekenhuis en dan kan hij daar een paar dagen aan het infuus liggen, zeg het maar!?”
Een half uur later was mijn vriend weer thuis met een pak kantenklare kunstvoeding. Al zou het volgens de verloskundige maar voor één dag zijn, het voelde als een falen. Ik kan me niet herinneren dat ik ooit zo’n verdriet gevoeld heb. De kraamhulp maakte het flesje klaar terwijl ik huilend met mijn zoon op de bank zat. Toen de fles klaar was, probeerde ik het eerst op mijn vriend af te schuiven, maar hij vond dat ik de eerste moest zijn om hem de fles te geven. Toen nog geprobeerd om het op de kraamhulp af te schuiven, ook zij wilde het niet doen. Daar zat ik, mijn zoon in mijn armen, volledig vertrouwen in mij, zijn moeder, die echt zoveel van hem houdt, en een fles kunstvoeding, die hij echt moest hebben, hij moest nu echt wat eten, moest plassen en poepen, moest zijn bilirubine kwijt. Met een grote tweestrijd in mijn hoofd heb ik hem die fles gegeven. Toen hij de fles op had, is hij gaan slapen, rustig en vredig voor het eerst in zijn korte leventje.
Dezelfde avond had hij zijn eerste poepluier en niet kort daarna ook een flinke plasluier. Mijn vriend had voor mij de medela mini electric opgehaald en daar ben ik mee gaan kolven. Overdag maakten we nu Dominiek elke 3 uur wakker, eerst even aan de borst, dan gaf ik hem een flesje afgekolfde melk na (meer als een paar druppels waren het niet) en dan 40cc kunstvoeding. Als dit was gebeurd, moest ik gaan kolven, en dat kolven deed zo zeer, niet alleen de tepel maar het hele stuk borst wat in dat schild werd gezogen, na een paar dagen had ik dus een hele rand die geïrriteerd was erdoor. Dan had ik even tijd om met Dominiek te tutten, pampertje verschonen, knuffelen etc.
Ik heb nog geopperd om een lactatiekundige te bellen maar na een verontwaardigde blik van de kraamhulp vertelde ze dat dat nog niet nodig was, alles was verder goed, we moesten nu nog een dag of 2 kunstvoeding bijgeven en dan had ik mijn productie wel zo opgekrikt door dat kolven, niets aan het handje.
De laatste dag dat de kraamhulp er was, is er overlegd met de verloskundige, ze vonden Dominiek dusdanig slecht groeien dat er meer kunstvoeding in moest. Ik moest Dominiek nu voor en na het borstvoeden wegen en dan aanvullen tot 70cc. Ik mocht zolang de weegschaal van de kraamhulp lenen.
Toen Dominiek 3 weken was, heeft de kraamhulp haar weegschaal weer opgehaald. Ik was al aan het minderen met de kunstvoeding, het zou allemaal goed komen. Dominiek sliep veel, maar erg onrustig. Hij wou ook alleen slapen als iemand hem vast hield. Ook als hij wakker was, was hij erg onrustig. En natuurlijk bleven familie en ‘vrienden’ roepen dat hij vast een lekker flesje wilde hebben, of dat een lekker flesje wel goed voor hem zou zijn. Ook werd hij veel vergeleken met andere kindjes, want dat kindje van die ene collega, nou die groeide als kool, en had een lekkere bolle toet, en het kindje van hun buurvrouw, die drinkt al flessen van 180cc. Iedereen probeerde mij het idee te geven dat mijn melk niet goed was en dat ik maar aan de kunstvoeding moest.
Ik heb me die eerste maanden suf gekolfd, elke 2 uur kolfde ik. Ik had echt een vast ritueel, aanleggen, fles gekolfde melk, fles kunstvoeding, kolven, kolf schoonmaken, even wat tijd aan Dominiek spenderen en dan begon ik overnieuw, ik kolfde zo’n 7 á 8 keer per dag. En in het begin van de dag kolfde ik zo’n 40cc na het voeden en dat werd in de loop van de dag steeds minder en minder. Ik heb meerdere malen een lactatiekundige thuis gehad. Volgens haar was er niets mis met Dominiek zijn drinktechniek. Zij heeft me voorgedaan hoe ik aan borstcompressie moest doen. Verder vond ze dat het goed ging, ach en een flesje kunstvoeding kon toch geen kwaad volgens haar.
Met mijn vriends verjaardag ben ik helemaal gebarsten. Dominiek was geen dikkerdje nee, maar misschien is dat gewoon zijn aanleg, zijn vader is ook heel slank. Iedereen die binnen kwam, viel er direct over. “Wat is dat jochie mager!!” en “oh meid, dat kind moet snel aan de fles hoor”, natuurlijk gingen ze met zijn allen wel even bespreken wat goed voor hem was. Alle oma’s en grootoma’s waren het er over eens. Ik had volgens hen geen voeding in mijn melk. Ik kon praten als brugman dat dat niet kon, zij bleven bij hun statement. Niemand gaf ook maar een compliment en iedereen praatte over Dominiek alsof hij uitgehongerd werd.
In de weken erop ben ik een nog strakker schema gaan aanhouden, langer voeden, beter wakker houden tijdens het voeden, langer kolven., het feit dat we ook al vanaf de 3e of 4e week spruw hebben, werkte ook niet mee. Verder gebruikte ik nu ook al syntocinon bij het kolven en voeden, dronk borstvoedingsthee, at noten, dronk elke avond een half glas bruin bier.
En het hielp, Langzaam bouwde ik de kunstvoeding af. Om de dag deed ik 10cc minder in de fles tot hij uiteindelijk geen fles meer bij kreeg. Natuurlijk ging ik elke week naar het consultatiebureau om te wegen. En volgens het consultatiebureau ging het ook goed. Hij was vrolijk en alert. Zolang hij op mijn arm was, was het goed. Hij lachte naar iedereen en was een echte clown. Ook zijn poep en plasluiers waren goed, hij had er voldoende en maakte ze ook goed vol. Apetrots en tevreden was ik. Hij zat weliswaar onderin zijn curve, maar als de productie nog verder opgeschroefd zou worden dan zou hij vast ook wel wat dikker worden.
Één dag voor mijn verjaardag ben ik nog even wezen wegen. En hij was 90 gram afgevallen, er is direct gebeld en 2 uur later zat ik bij de kinderarts. Die concludeerde dat Dominiek echt te dun was en dat als ik nu niet snel begon met bijvoeden, zijn gezondheid serieus in gevaar zou komen. Hij wees me op bepaalde dingen die ik zelf nooit bewust had gezien. Dominiek lag op de tafel en je kon echt al zijn ribbetjes duidelijk tellen, als je hem omdraaide, stak zelfs zijn ruggengraatje eruit. De kinderarts vertelde dat Dominiek waarschijnlijk honger niet erg genoeg vond om aan te geven. Of omdat hij nooit echt een vol buikje gehad heeft, hij gewoon niet anders weet en denkt dat dat hongergevoel erbij hoort. Hij adviseerde om na elke voeding nog een fles met 90cc kunstvoeding te geven. Toen ik vroeg of dat de vraag/aanbod niet erg in de war zou brengen zei hij dat dat daar nu te laat voor was, dit moest niet nog een paar dagen duren want dan konden zijn orgaantjes wel eens beschadigd zijn. De hele weg naar huis heb ik gehuild. Diezelfde dag heb ik een dubbelzijdige elektrische kolf gehuurd. Qua kolfopbrengst maakte het al niet eens meer uit of ik voor of na een voeding kolfde. Mijn conclusie was dus dat Dominiek niet goed genoeg dronk. Ik ben daarmee weer bij een lactatiekundige geweest maar die bleef volhouden dat Dominiek de tepel goed vast had en dat zij goede klokgeluiden hoorde.
Ik ben op dat moment gestopt met voeden en begonnen met fulltime kolven. Ik wou nu toch wel exact weten hoeveel melk ik nu produceerde. De nachten sabbelde meneer nog wel wat aan mijn borsten, anders wilde hij niet slapen maar overdag maalde hij er niet om. De melk die ik kolfde, was niet om over naar huis te schrijven, het begon met zo’n 400cc per dag. Ik ben trouwens ‘onbeperkt’ kunstvoeding gaan bijgeven. En met onbeperkt bedoel ik niet dat ik over de liter heen kwam, daar lette ik wel op, maar hij mocht net zoveel en zovaak drinken als hij wilde. Nu zag ik ook pas wat echte poep en plasluiers waren. Wat ik voorheen als een volle plasluier bestempelde, was niet meer als een drupje vergeleken bij wat er nu uitkwam. Een week later was hij 555 gram aangekomen. Weer een heel dubbel gevoel. Lekker dat hij zoveel was aangekomen en wat was hij tevreden nu, maar ik voelde me steeds slechter en slechter.
Mensen bleven erop hameren dat kunstvoeding zo goed was en dat ik maar moest stoppen met “dat malle gedoe”, woorden als obsessief en dwangmatig werden al over de tafel gegooid. Behalve op het internet heb ik tot op de dag van vandaag nooit van iemand te horen gekregen over dat ik het goed deed, geen schouderklopjes geen ondersteuning. Iedere keer als iemand er weer over begon dat dat flesje zo goed voor hem zou zijn, probeerde ik het dan toch maar te weerleggen. Ik probeerde toch om mensen te doen inzien waarom ik dit wou doen voor mijn kindje. Maar mensen werden steeds geïrriteerder en steeds minder mensen kwamen nog op visite. Sommigen zijn ook gewoon kwaad de deur uitgestormd omdat ik kunstvoeding troep noemde en zij daar uit concludeerden dat ik hun dan maar een slechte moeder vond.
Ik ben mezelf steeds slechter gaan praten. Ik vond dat vrouwen die kunstvoeding gaven aan hun kind altijd wel een smoesje hadden en ineens hoorde ik mezelf die smoesjes ook denken. Wat vond ik mezelf slecht. Dominiek was 24/7 bij mij, mijn vriend vond dat ik het huishouden inmiddels wel eens mocht oppakken en ik moest van mezelf kolven, kolven en nog eens kolven.
Ik voelde mij echt de slechtste moeder die er bestond. Elke fles kunstvoeding die ik gaf voelde alsof ik hem een flesje gif gaf. Die lieve blauwe kijkers die me aankeken als de fles kwam, vol vertrouwen, vol liefde en ik dacht “je moest eens weten wat erin zat en wat het met je deed, wedden dat je me dan niet meer zo lief vindt?”
Ik heb mijn verhaal destijds gedaan op het borstvoedingsforum en daar heel veel lieve reacties gekregen. En ook een berichtje van een moeder die als donormoeder stond ingeschreven bij het moedermelknetwerk. Dit is ook het moment geweest dat ik de hoop zelf heb opgegeven. Ik zou Dominiek nooit zelf volledig meer aan de borst krijgen. We hebben het allemaal direct geregeld via het moedermelknetwerk en een week later hadden we de vriezer vol met moedermelk. De eerste flessen melk voelden vreemd, het is toch iets aparts om melk van een andere moeder (die je eigenlijk helemaal niet kent) aan je kindje te geven. Maar hoe vreemd ook het voelde, vele malen beter dan een fles kunstvoeding en ook Dominiek liet het merken dat hij het erg lekker vond.
Regelmatig had ik echte dipjes. Momenten dat ik dacht dat het niet erg was om even de teugels te laten vieren, om even een dagje minder te kolven zodat ik even tijd had voor mezelf. Deze gedachtes strafte ik direct af. Wat was ik voor een kille vrouw als ik de gezondheid van mijn zoontje wilde schaden om even in bad te gaan, wat voor ontaarde moeder was ik wel niet. Hele nachten lag ik te piekeren over wat de kunstvoeding wel niet met mijn kind gedaan moet hebben. Maar ook over die kindjes die nooit aan de borst hebben mogen drinken, ik probeerde mij voor te stellen hoe het was om niets van je wereld te begrijpen en je meest belangrijkste instinct zou worden onderdrukt (zoek de borst).
Toen Dominiek 4 maanden was ben ik begonnen met bijvoeden. Immers ik had zijn darmen toch al verknald met kunstvoeding toch? Al die slechte dingen heeft hij allang binnen gehad, zijn verteringssysteem heb ik hoogstpersoonlijk om zeep geholpen toen hij 5 dagen oud was, dacht ik. Ik heb een potje banaan gegeven en het potje ging er in één keer in, hij vond het heerlijk. De dagen erna heeft hij nog een paar keer banaan gehad. Tot hij ineens niet meer kon poepen. Gillend zijn die keutels eruit gekomen en wat voelde ik mij weer schuldig. De dagen erna heeft hij alleen moedermelk gedronken en dat hielp, snel werd zijn ontlasting weer zachter.
Tot 6 maanden heeft Dominiek donormelk bij gehad. Toen de 6 maanden grens gepasseerd was, zijn we daar mee gestopt. De donormoeder is minder gaan kolven en wij zijn begonnen met kunstvoeding bijgeven. Ook ikzelf heb geprobeerd wat relaxter in te worden. Niet meer op strakke schema’s kolven, niet meer ’s avonds laat opblijven om nog even één keertje te kolven, geen wekkers meer zetten om er niet teveel uur tussen het kolven te laten zitten. Natuurlijk af en toe viel ik even terug en deed het alsnog, maar ik werd er steeds soepeler in.
Op het moment van het schrijven is Dominiek alweer een dreumes van 11 maanden. Hij groeit goed en ontwikkelt zich uitstekend. Hij geniet nog altijd erg van zijn melkie. Het troost, vult zijn buikje, smaakt lekker en je kunt er heerlijk van slapen. Ik voel me steeds beter. Als ik terugdenk aan de kraamtijd en de hele prille babytijd, kan ik wel huilen en soms moet ik dat ook. Ik ben nu hard bezig om te proberen om het een plekje te geven. Ik kolf nu alleen ’s avonds nog maar en ben ook niet van plan om echt meer te gaan kolven, als Dominiek meer melk wil, zal hij maar meer moeten gaan drinken. Wel wil ik sowieso nog een jaar lang die ene fles kolven om de boel op gang te houden.
Het onderwerp kv/bv ligt nog steeds erg gevoelig bij mij. Het heeft mij allemaal zo’n pijn gedaan, zo veel verdriet gedaan en mensen snappen het niet, de meesten denken dat het simpel alleen om voeding draait en het is zoveel meer dan dat. Zelfs hier kan ik niet in woorden uitdrukken hoe zeer het doet, ik hoop dat je het tussen de regels door kunt lezen. Ik weet dat ik qua emoties op een gegeven moment ben doorgeslagen, dat mijn beeld van de wereld vertekend was. Ik heb het ook opgeschreven zoals ik mij op dat moment voelde.
Zo dit is mijn hele lange verhaal, er zijn nog steeds dingen die er niet instaan, niet omdat ik het niet wil vertellen maar er is zo ontzettend veel te vertellen.
Melissa
|
RSS feed Commentaar
...
Als ik jou zo lees begrijp ik wel dat er dus 2 kanten aan het promoten van borstvoeding zit. We zijn er inmiddels zo van doordrongen dat moedermelk veel beter is dan kv en dat levert ook veel stress op als het niet zo lukt met die borstvoeding. Want je wilt je kind toch het beste geven...En dat maalt maar door je hoofd. We zouden als moeders wat liever voor onszelf moeten zijn. En niet onszelf de grond in trappen als de borstvoeding onverhoopt niet zou lukken. En je er wel voor gegaan bent. Dusse, voor alle moeders: wees niet zo hard voor jezelf!