|
 In het AD las ik een artikel over verloskundige Kimberly, ja de verloskundige die in Big Brother Tanja's baby te wereld heeft geholpen. Kimberly is naar India geweest en vertelt dat vrouwen daar heel anders met zwangerschap, bevallen en borstvoeding omgaan dan hier in het rijke Nederland.
Is in Nederland een cultuurverandering nodig? Moeten we niet meer waardering en respect hebben voor kinderen? Moeten we niet alles opzij zetten voor die kleine wondertjes in onze buiken en in onze armen? Waarom kunnen sommige dingen in India wel, die hier in Nederland als zwaar en onmogelijk betiteld worden? De borstvoeding lukt daar eigenlijk altijd, geen vrouw die na twee dagen al roept dat het niet gaat en dat ze ermee stopt.... Zijn Nederlandse vrouwen nou klagers? Zien we het te zwart in? Denken we teveel aan onszelf?
Artikel in lees verder
Van Big Brother naar India
Twee jaar nadat de Alphense verloskundige Kimberly van Hulst een oud
studiegenote assisteerde bij de geboorte van de Big Brother baby,
reisde ze af naar India.Daar wilde ze een indruk krijgen van het werk van hulporganisatie CINI
(Child In Need Instutute). ,,Beide ervaringen had ik niet willen
missen.’’
Nog zeker een half jaar lang werd Kimberly op straat herkend als de
verloskundige van Big Brotherdeelnemer Tanja. Tanja kwam hoogzwanger
het huis binnen en beviel daar onder begeleiding van Kimberly, een
collega-verloskundige en televisiecamera’s van een dochter. Deze
televisiebevalling trok meer dan een miljoen kijkers in Nederland en
haalde zelfs de wereldpers.
,,Daarna werd ik op straat regelmatig aangesproken,’’ vertelt Kimberly. ,,Zelfs een keer toen ik in een pashokje stond sprak iemand me aan. Ik dacht dat ze wilde weten of de kleren goed zaten. Maar ze vroeg of ik het was van Big Brother.’’ Ook is haar wel eens gevraagd of ze op de foto wilde toen ze een cliënt kwam controleren op haar kraambed.
De meeste mensen die haar aanklampten hadden vooral iets te zeggen over Tanja. ,,Bijvoorbeeld of wij haar wel hadden voorgelicht over het roken tijdens de zwangerschap. Natuurlijk hebben wij het daarover met Tanja gehad. Dat doen we met iedere cliënt.’’
Spijt van haar deelname aan Big Brother heeft ze zeker niet. ,,Ik was zo nieuwsgierig naar de televisiewereld. Al had ik daar de ramen moeten lappen, dan had ik het nog gedaan. Ik deed het vooral om achter de schermen van zo’n programma mee te kijken.
Inmiddels heeft ze nog een leerzame ervaring achter de rug. Vorige maand is ze met vier onder andere vier verloskundigen, een filmmaker en journalist naar India afgereisd om het werk van CINI India te bekijken. ,,We zijn de eerste verloskundigen van Nederland die met CINI Holland het werk van CINI India zijn gaan bekijken,’’ vertelt Kimberly. ,,Ik wilde graag weten wat ik vanuit Nederland nog meer kan doen voor zwangere vrouwen in een ontwikkelingsland. Zo zamel ik al een aantal jaren kraampakketten in voor twee hospitaaltjes in Suriname.’’ Wat ze daar zag, stond in grote tegenstelling tot de zorg in Nederland. ,,Vrouwen krijgen daar geen controles tijdens de zwangerschap en de dorpsoma of een traditionele vroedvrouw begeleidt te bevalling.’’ Medewerkers van CINI India bezoeken nu deze dorpen om vrouwen te informeren over voedingsadvies, zwangerschapsklachten, onderzoek in de zwangerschap, inentingen, ijzerpreparaten, medicatie enzovoorts.
Kimberly leerde daar nog meer relativeren. ,,Er is daar geen doptone of toeter om naar het hartje te luisteren, pijnbestrijding is geen onderwerp, wandelwagens zijn nergens, maar niemand klaagt. Borstvoeding? Dat lukt praktisch altijd. Opgeven op dag 2 is geen optie.’’
En als ze dan kijkt naar Nederland: ,,Indiase vrouwen zouden er alles voor over hebben om een gezonde baby op de wereld te zetten met een gezond geboortegewicht. Maar in Nederland lappen zwangeren gezondheidstips nogal eens aan hun laars. Sommigen roken zelfs met het idee zo een kleiner kind te krijgen dat makkelijker is bij het baren. Ik snap het als zwangere vrouwen zin hebben in een wijntje. ,,Maar wat is nou negen maanden op een leven? Ik heb wel eens dagen op de praktijk dat ik denk: is er nog wel een gelukkige zwangere? We moeten dankbaar zijn voor de luxe en goede zorgverlening die we hier hebben.
Ze neemt haar India-ervaring dan ook mee in haar werk in Nederland. ,,Ik denk dat ik zwangeren en jonge moeders nu beter kan motiveren als bijvoorbeeld de borstvoeding niet lukt.’’ Wat is haar volgende stap? ,,Het ontwikkelingswerk trekt mij. Daar wil ik verder mee.’’ Meer informatie: www.ciniholland.nl Bron: AD
|
RSS feed Commentaar
