|
 Vier jaar borstvoeding, volgens sommigen absurd, volgens anderen bewonderingswaardig, maar Renée en ik vinden het doodnormaal! Het hoort bij ons, totdat Renée er geen behoefte meer aan heeft. Ze vergeet het nu zo af en toe, al wil ze 's avonds voor het slapen gaan nog graag een slokje bij mama drinken. Is mama er niet (nog maar één keer voorgekomen) gaat ze ook wel slapen, maar is mama er wel, genieten we beiden nog van ons speciale momentje.
Als zij straks ooit de borstvoeding vergeet, blijven er natuurlijk altijd speciale momenten, maar dit is dan een heel speciaal momentje wat niet meer terug komt. Dit maakt het voor ons toch nog heel speciaal.
Komt er nog wat uit? Geen idee, twijfel af en toe zelf ook wel. Haar techniek is ondertussen zo veranderd, dat het niet meer lijkt op hoe ze "hoort" te drinken. Gelukkig zie ik zo heel af en toe een glimp van een behoorlijke slok melk in haar mond als ze onverwachts loslaat. Toen zij die keer 36 uur niet gedronken had, kreeg ik geen stuwing, voor mij een bewijs dat het nu echt op "vraag" is dat er melk wordt aangemaakt. Geen voorraadje meer, geen volle borsten meer, maar wel melk als zij dat wil.Â
In het openbaar voeden, komt nu nog maar sporadisch voor. Jammer, ik heb daar echt wel van genoten. Sommige reacties daargelaten, de mooie lieve reacties staan in mijn geheugen gegrift! De vertederende blikken, zelfs toen Renée al duidelijk geen baby meer was. De lieve opmerkingen over hoe een goede moeder ik toch was dat ik mijn kindje het beste wilde geven. De tranen die je in de ogen van een oudere dame ziet, als zij vertelt dat het bij haar niet heeft mogen lukken.Â
Vier jaar, ik vind het doodnormaal! Zij krijgt haar extra antistoffen, extra voedingsstoffen, extra geborgenheid en troost. Ze is geen troosteter geworden, ze is geen rokkenklever geworden, het is een heerlijk eigenwijs grietje, ze weet wat ze wil en staat sterk in haar schoenen!Â
Tags:
Klik hier om een Tag toe te voegen...,
 |
RSS feed Commentaar
daar kunnen ze het mee do...
