|
Geschreven door Debby mv Lynn
|
|
zaterdag 17 maart 2007 |
|
 Een gewone nacht van een alledaagse moeder gaat niet over rozen.
Het is een donkere koude nacht en alle gezinsleden liggen heerlijk te
slapen. Dan wordt bijna iedereen opgeschrikt door een ijselijke
schreeuw: "papa! Sef moet puugie doen!!!". Ik denk: "Ík heet geen papa"
en probeer me een seconde af te sluiten voor hetgeen aan de hand
is.......een seconde, want vervolgens spring ik dapper mijn bed uit om
de ravage te bekijken. Licht aan.
Meer in lees verder
Het is één grote verftekening in Stef zijn kamer en het zou nog kunst geweest kunnen zijn als het wat meer kleur zou bevatten! Wat een puinhoop.
Daar gaan we: kind schoon, bed schoon, kamer schoon, was aan, iedereen weer in zijn eigen bed, weltrusten, licht weer uit.
Ik dommel éindelijk weer weg als ik op de achtergrond hoor kreunen, daar komt de jongste spruit voor haar voeding. Ik denk nog twee seconden: "Ach misschien slaapt ze door" maar weet dat het een illusie is en spring wéér dapper mijn bed uit. Binnen 10 minuten liggen we weer allemaal in ons eigen bed, licht uit.
Paps heeft de helft maar meegekregen, maar ja, díe moet morgen weer werken (alsof het geen werken is wat wij moeders moeten doorstaan!).
De nacht geeft fase twee: "Papa, Sef wéér ........blèg..." Ik denk nog één seconde: "het zal toch niet?" maar vervolgens ga ik mijn bed uit en ga iets minder enthousiast aan de slag om alles weer te verschonen, droger aan, was aan, emmer naast bed, allemaal weer in eigen bed, licht uit.
De nacht sprint maar door en inmiddels is al fase drie van de nacht aangebroken en wéér hoor ik een gemurmel uit de babykamer. Ik denk nog twee seconden.....ach, laat maar, ik ga al en strompel mijn bed weer uit. Na 10 minuten ligt alles weer in eigen bed, licht uit!
Daar gaat de wekker van manlief, "Goeiemorgen!" roept hij vrolijk, maar bij mij....... gaat het licht uit!!!
Trackback(0)
|
|
Laatst geupdate op ( zaterdag 17 maart 2007 )
|
TrackBack URI voor deze post
RSS feed Commentaar
wat geweldig herkenbaar ookal is mijn jongste spruit pas 5 weken. ook ik zeg vaak genoeg smorgens welterusten en vaarg malief de oudste naar school te brnegen zodat ik hopenlijk nog een uurtje mag maffen ( vaak niet t geval) 2 maal per nacht meld de jongste zich nu nog en als die flink zijn keel opzet dan staat ook meneer naast t bed met een boekje in d ehand, want die denkt het is ochtend! Nu kyran naast mij ligt is dat gelukkig over want alvorigens die zijn keel opzet is hij allang verschoond en ligt aan de borst en dus ligt mike heerlijk te slapen en ook papa kijkt msichien een keertje op omdat de bedlamp aangaat. toch fijn dat co slapen, niet je bed uit en mits aan de juiste kant kan ik zelf de borst in zijn bed geven om hem als hij slaapt alleen nog op zijn rug te draaien. al met al begint het mij nu een beetje te wennen en kan ik zeggen dat de vrouw zeker ook moet werken ja!
purk