|
Gisteravond Kylian op bed gelegd, eenpersoons ernaast voor mezelf, we gaan het hard aanpakken!! Kylian om 19:30 op bed, na lang gehuil, meneer vind het leven veel te interessant om te gaan slapen. Om kwart voor 8 uiteindelijk toch de moed maar opgegeven en viel snikkend in slaap, ik ben er wel bij gebleven natuurlijk, we zijn voor de "veilige" aanpak.
Mama zou vroeg op bed, ofwel, dat was de bedoeling, maar ja, dan zit ze eenmaal achter die computer, (die vandaag of morgen echt een keer terug naar boven gaat) en toen was het toch ineens 23:00 uur. Zachtjes Kylian zijn kamer ingeslopen, nog heel eventjes gelezen, lampje uit en slapen.
Tot zo ver, alles perfect. Mama in diepe rust, Kylian nog steeds slapende, gegil uit de andere kamer. Yannick is wakker. Normaal gaat papa er dan uit, maar die was nog niet thuis, dus toch mama maar naar de andere kamer. Weer zachtjes terug in bed, bijna terug in dromenland, en ja hoor, Kylian wakker.
Meer in lees verder
Beker met water tevoorschijn gepakt, aangeboden, zooooo, was meneer boos. Al gillend en "slokje" roepend wrong hij zich in duizend bochten, maar mama hield zich sterk, hij ging geen borst aangeboden krijgen. Uiteindelijk gaf hij toe, ging snikkend en mokkend liggen, mijn hart brak!! Na nog wat snikken leek hij terug in dromenland, dácht ik!! Een haal en een luide snik, "LOOOOKJEEEEEEEE!!!", en toen kon ik niet meer, dit was niet menselijk, tegen de natuur etc..
Dus toch aangelegd, al snikkend dronk hij 1 kant leeg, stopte toen de laatste druppel gedronken was, keek me met een brede glimlach aan en viel in slaap.
Ik hem zachtjes terug leggen, jaha, had je gedacht mams!! Weer huilen, gaan staan, armpjes uit. Néé, het ging níet gebeuren. In zijn eigen bed zou hij slapen, basta!! Na veel ruggeklopjes en konttikjes toch weer gaan slapen, om vervolgens om half 5 weer wakker te worden. Hetzelfde ritueel als hierboven, waarom eigenlijk nog?! Oja, ik had mezelf voorgenomen om die nachtvoedingen af te bouwen. Dus, weer ruzie om een beker met water, in mijn gezicht kon ik hem krijgen, maar hij ging het niet opdrinken. Niet willen gaan liggen, roepen om een "lokje" etc. etc..
Na een vlug beraad met mezelf, tóch maar weer aangelegd, máaaaaar, maar heel kort. Gewoon een half borstje zeg maar. Viel al snel weer in slaap, en ik kon hem warempel zomaar weer terug leggen.
Half uur later, "lokje?" klonk er heel zachtjes uit zijn bed. "Nee, slapen", zei mama boos. "LOKJE?!" Klonk het al wat harder. "Nee Kylian, slapen". Dat was meneer teveel van het goede, boos, huilen, krijzen, mama de waterbeker toegeworpen en toen had mama het gehad. Kylian uit bed gesleurd, in de houdgreep bij mama op bed. En ja hoor, 5 minuten later sliep meneer, zonder een kik te geven. En 3 uur later sliep meneer nog. Mama met een stijve nek en zere schouder, maar dat maakt hem niet uit natuurlijk.
En wat dacht ik, dat hij toen nog een slokje wilde?! Nee hoor, hij weigert pertinent, pakt de beker, stopt het rietje in de mond, neemt een teug, kijkt mama uitdagend aan en zegt: "LEKKER!!"
En nu??!! Nu loopt mama met een hoofd met watten vanwege te weinig slaap, houdt met 1 hand haar linkerborst vast (want die staat op knappen) en doet met haar andere hand het huishouden.
En Kylian??!! Loopt de hele ochtend al met zijn beker te zeulen, ja precies, die beker die hij snachts nog verafschuwde moet nu mee om broer naar school te brengen. Gaat achter in zijn loopauto mee de kamer door, de tuin in en weer terug.
Maar mama houdt stand, komende nacht gaan we het weer net zo doen, wel in de hoop dat hij de 12 uur voeding niet hebben wil, maar uit zijn fantastische beker een lekker slokje nemen wil!!
Trackback(0)
|
Groetjes Nicole