Voorpagina @ Borstvoeden.info, dé plek om je ervaringen te delen!

oooh dit zijn altijd van die enorm moeilijke beslissingen die je niemand toewenst....
Wij hebben op medische indicatie een screeningsecho gehad. Opa van onze kinders heeft een verborgen open rug (dwz 1 wervel is niet gesloten maar de huid erover heen wel). Hij heeft hier verder geen last/ hinder aan ondervonden. Ze kwamen erachter toen hij enorm last van zijn rug had en eigenlijk een operatie nodig had. Dat kon dus hierdoor niet doorgaan, aangezien er een kans van 75% was dat hij er een dwarslaesie aan over zou houden. Uiteindelijk zijn de meeste pijnklachten met veeeeel therapie ook verdwenen, gelukkig maar.

Deze aandoening vergroot echter wel de kans op een open ruggetje bij onze kinderen. Hier is gelukkig geen sprake van! Maar wij hadden voor de echo al wel min of meer besloten wanneer wij tot afbreken zouden overgaan.... namlijk de ergste vorm van openrug: een kattenkopje (waarbij het kindje geen of maar een deel van de schedel heeft en de hersens dus bloot liggen) of als er in de bovenste wervels een probleem zou zitten. Dan is er vaak sprake van ernstige afwijking, vaak niet eens met leven verenigbaar.

Bij een lage open rug zouden wij zeker het kindje hebben laten komen! Tuurlijk zou dat van alles met zich meebrengen aan zorgen om en voor je kindje, maar als het goed is heb je ook een heleboel liefde voor je kindje en dan kom je een heel eind!

Ben overigens nog altijd zeer blij dat wij niet voor deze keuze zijn komen te staan... toen eenmaal de ruggengraat in beeld was en bleek dat alle wervels gesloten waren heb ik even een hele diepe zucht van opluchting geslaakt!

report abuse

vote down

vote up

Votes: +0

Ik heb dan voor mezelf wel moeite met het afbreken van een zwangerschap, evengoed nog.
Ik ken iemand die de zwangerschap toch uitgezeten heeft, met in haar gedachten, "als mijn kindje he ttoch niet haalt, dan kunnen zijn/haar organen misschien een ander kindje helpen". Je moet er enorm sterk voor zijn, maar voor mij wel een overweging waard.

report abuse

vote down

vote up

Votes: +0

Vind het heel knap dat iemand dat kan: uitdragen en dan iemand misschien blij kunnen maken met de organen.
Daarvan kan ik heel duidelijk zeggen: dat zou ik niet kunnen! Als ik zou weten dat mijn kindje niet zou kunnen leven buiten de baarmoeder (zoals bij een kattenkopje het geval is) dan zou ik niet doordragen voor een ander.... wat anders wordt het misschien als je kindje op de wereld komt en het blijkt dan dat het niet zal overleven.... al vraag ik me af of ik in mijn kindje zou durven laten snijden vanwege de organen.

Volgens mij is dit niet voortestellen hoe dat moet zijn behalve als je zelf in die positie bent. Laten we hopen dat het voor ons nooit zover hoeft te komen dat je zo,n beslissing hoeft te nemen.

En doordragen wetende dat je kindje pijn zal hebben in die paar minuten/ uren/ dagen dat het zal leven... veel pijn... ik weet niet of ik die beslissing zou kunnen nemen voor mijn kind. Wie ben ik (behalve zijn/ haar moeder) dat ik beslis dat hij/zij pijn moet lijden Brrrr oh bah moet er nu al niet aan denken en het is niet eens aan de orde!

report abuse

vote down

vote up

Votes: +0

Bij mij moeder in de familie zit het fragile-X syndroom. ga ik hier niet uitleggen (duurt te lang). Het komt er op neer dat 40% van haar eicellen niet helemaal goed zijn, kinderen kunnen a) drager zijn b) het actief hebben. Mijn broer heeft het en is licht verstandelijk gehandicapt. Jongens zijn er vaak erger aan toe dan meisjes. Mijn broer heeft ontzettend mazzel gehad dat hij zo is als hij is. Vaker komt het voor dat deze mensen zwaar lichamelijk en verstandelijk gehandicapt zijn, het stereotype kasplantje bijvoorbeeld. Toen dit aan het licht kwam was ik 14 maar men wou mij destijds niet testen omdat ze me te jong vonden om met deze informatie om te gaan. Ik ben er altijd vanuit gegaan dat ik drager was. In dat kader heb ik er ook over nagedacht wat ik zou doen als bij de vruchtwaterpunctie (ging er al vanuit dat als ik ooit zwanger zou worden ik direct naar groningen moest voor screening) bleek dat het kindje fragile-x had. En ik had besloten als dit zou gebeuren dan beëindig ik de zwangerschap. De kans zou groter zijn dat dit kindje een niet mens-waardig bestaan zou krijgen en dan zou ik liever hebben dat het door kon gaan naar een ander leven. Mijn DNA is begin 2005 onderzocht in Groningen en gelukkig ben ik geen drager en kan ik het dus ook niet doorgeven.

report abuse

vote down

vote up

Votes: +0