|
Geschreven door Nynke Bal
|
|
zondag 01 juli 2007 |
|
 Een zware beslissing, het leven van je kind.... Is dat leven een leven dat geleefd mag worden of is het voor het kleine ukkie beter dat je hem of haar er niet aan blootstelt? Voor een volwassene is het al moeilijk het te begrijpen, te beslissen, te doen.... maar voor zo'n klein ukkie?
Wat zou jij doen? In welk geval zou jij de beslissing overwegen? Als jouw kindje wel mag leven, geen pijn zou hebben, maar ook geen vooruitgang zou gaan boeken.... wat dan? Laat je je kindje dan leven als een slapend ukkie, zodat je je kindje in ieder geval nog kan knuffelen zovaak als je wilt? Wat als de artsen niet zeker zouden zijn of je ukkie pijn zou hebben?
Artikel in lees verder
AMSTERDAM - Als ouderen en artsen overwegen het leven van een baby actief te beëindigen, moeten ze niet alleen kijken naar hoe het kind op dat moment lijdt, maar ook naar het lijden dat in de toekomst zal volgen.
Daarbij moeten ouders en dokters zich een oordeel vormen over de vraag in hoeverre het lijden van het kind ondraaglijk is.
Dat concludeert een commissie van de Nederlandse Vereniging voor Kindergeneeskunde na een debat over de vraag wanneer en volgens welke criteria ouderen en artsen het leven van pasgeboren kinderen (tot een jaar) actief mogen beëindigen. De commissie heeft hierover een artikel geschreven in het Nederlands Tijdschrift voor Geneeskunde dat zaterdag verschijnt.
Naar schatting komt het in Nederland jaarlijks tien tot vijftien keer voor dat het leven van een zeer ernstig zieke en/of gehandicapte baby actief wordt beëindigd. Deskundigen zijn bezig criteria te ontwikkelen voor de vraag wanneer de levensbeëindiging juridisch en ethisch gerechtvaardigd is.
Politici en medische organisaties hopen dat de komst van duidelijke criteria ertoe leiden dat artsen gevallen van actieve levensbeëindiging vaker gaan melden bij instanties. Een toetsingscommissie moet dan, net als bij euthanasie, bepalen of het leven van het kind terecht is beëindigd. ( ANP) Bron: AD
|
|
Laatst geupdate op ( zondag 01 juli 2007 )
|
RSS feed Commentaar
Natuurlijk kan ik dit bericht niet overslaan en voel ik mij zeker genoodzaakt hier ene berichtje te plaatsen. Wij stonden ook voor een keuze. Wat Kevin had wisten ze niet. Het was plots. De uitslagen waren niet goed. De lever/nieren onherstelbaar beschadigd door zuurstoftekorten. en dan nog niet te spreken over wat er nog meer beschadigd was dat ze niet getest hadden nog. Daar ligt je kindje de vorige avond nog vol leven. Nu aan duizend slangen en medicatie. Volgepompt zodat het lichaampje blijft werken. De ademhaling was allang overgenomen. Mijn gevoel was al vanaf de ochtend dat dit niet goed zou gaan. Moedergevoel valt dus zeker niet aan te twisten al had ik nog zooo gehoopt dat ik het mis zou gaan hebben van binnen wist ik het al. De keuze word niet voor je gemaakt. de artsen geven uitslagen maar zeggen zeker niet wat je moet kiezen dat is ons heel duidelijk geworden. We stelden vele vragen; wat als we afwachten? steeds dezelfde antwoorden; tja weten we niet. Wel wisten we dat Kevin belangrijke functies verloren had waaronder lever en nieren. in heoverre konden de artsen niet zeggen. Uiteindelijk wilde ikzelf d evraag van de artsen voor zijn. En toen ik vroeg wara de artsen waren op t moment dat de verpleegkundige weer een van medicaties omhoog piepte om het alarm uit te krijgen van een slechte waarde, kreeg ik te horen bij een speodgeval. Dan, is het moment dat je weet dat jou kindje door de artsen al opgegeven is. KEIHARD!!! Nu had ikzelf al zoiets hgoe lang moet dit nog duren??? Hij ging niet meer vooruit alleen achteruit en de medicaties gingen hoger en hoger. bepaalde functies waren kaduuk. De kans dat hij zou overleven was erg klein. Voor ons was het de keuze nu letterlijk de boel stoppen of zijn lichaampje laten vechten en dan utieidnelijk nog kaduuk. Ja sorrie kaduuk zo zie ik het. Toen heb ik aangegeven aan de verpleegkudnige dat ik het wel genoeg vond een beetje boos. Het moment daarn a( ik weet niet een sof ik die in mijn lange verhaal laatst heb beschreven) vergeet ik niet weer. op t moment dat de vp weg liep om de arts te bellen. Johan aaide kevins hoofdje en even gingen zijn oogjes open, een seconde. je haren gaan letterlijk oevreind staan maar het gebeurde. de vp deed het af met een stuiptrekking. voor ons was dit een heel belangrijk moment. Of t zo was of niet voor ons een teken van goedkeuring van Kevin; het was genoeg en goed zo. hij had genoeg gevochten. daarna hebben we de mediactie gestopt en kweamen de laatste oneindig lang durende minuetn die ik ooit zal kennen. Ik kijk er goed op etrug en ben blij met de keuze die we gemaakt hebben
purk