|
 Adoptie, een lange moeilijke weg vol burocratie... Gaat vaak jaren overheen, je moet diverse zaken op orde hebben, cursus gevolgd, papieren juist, genoeg kapitaal om de kosten te dekken, hopelijk... kan je dan met een paar jaar een kindje in je armen sluiten. Meestal niet pasgeboren, juist omdat er zoveel procedures gevolgd moeten worden.
Een "stel" uit Ommen is aangehouden ivm verdenking illegale adoptie. Het verhaal staat in lees verder. Persoonlijk ben ik er nog niet over uit, is de "moeder" oprecht en gewoon te goedgelovig? Of zal ze het wel geweten hebben, maar haar eigen belang voor hebben laten gaan? Kinderwens kan heel groot zijn... maar waarom dan niet met een zaaddonor zelf een kind op de wereld zetten?
Hoe denken jullie over adoptie? Kan kinderwens zo groot zijn dat je de illegaliteit opzoekt?
Meer in lees verder
Adoptiestel was te 'goedgelovig'
Door TONNY VAN DER MEE Bron: AD
OMMEN - In hun zoektocht naar een adoptiekind in het buitenland zullen stellen zich steeds vaker bezondigen aan illegale praktijken, vrezen Nederlandse adoptieorganisaties.
Door lange wachttijden en hoge kosten van een procedure gaan aspirantouders op zoek naar een alternatief. Dan belanden ze in het illegale circuit. Net als het Nederlandse stel dat morgen op Sri Lanka voor de rechter verschijnt op verdenking van illegale adoptie.
Tegenwoordig beslaat een adoptieprocedure zeker vijf jaar en kunnen de kosten oplopen tot 20.000 euro per kind. ,,Per jaar worden ongeveer 800 kinderen geplaatst. Daarstaat tegenover dat zich jaarlijks 3000 ouders aanmelden bij de Stichting Adoptievoorzieningen. Hiervan trekt een derde zich terug, omdat ze zich bedenken,’’ zegt directeur Ina Hut van de vereniging Wereldkinderen.
Steeds meer landen vangen zelf hun adoptiekinderen op. De kinderen die wel naar het buitenland mogen, zijn minder ‘gewild’ omdat zij een medisch dossier hebben of al wat ouder zijn. Justitie zegt dat zich jaarlijks gemiddeld tien gevallen van illegale adoptie door Nederlanders voordoen.
‘Zorg je goed voor Boomer en Boris? Dat vind ik heel belangrijk,’’ vraagt Susan H. in een sms aan een vriend. Hondje Boomer en konijn Boris zijn haar alles. Het sms’je is op 25 juli verstuurd, een dag voor de 24-jarige Ommense samen met haar ex-vriend Jan H. (43) voor de rechter in Sri Lanka is voorgeleid op verdenking van illegale adoptie. De twee zouden tegen betaling en met valse papieren een bijna drie weken oude jongen hebben ‘geadopteerd’.
De keurige bungalow van Susan verraadt een persoonlijk drama. In de woonkamer staan een kinderwagen en een kinderstoeltje. De babykamer is volledig ingericht met een antiek ledikant, knuffelbeesten en twee Maxi-Cosy’s. De kleertjes liggen keurig opgevouwen en gesorteerd in de kast. ,,Als ze haar zoontje had mogen meenemen, dan zou die een heel goed leven hebben gehad,’’ vertelt de vriend met wie ze op stijldansen zit.
Susan werkt als zelfstandige in de gezinszorg, heeft thuis foto’s van de kinderen die ze verzorgt. Voor vertrek naar Sri Lanka gaf ze hen cadeautjes. De kinderen gaven haar tekeningen.
Ze heeft een grote kinderwens. Eentje van zichzelf én een adoptiekind. Anderhalf jaar lang had ze een relatie met vrachtwagenchauffeur Jan, met wie ze al die tijd samenwoonde. De trucker deed alles voor haar, maar verzweeg twee dingen: zijn echte leeftijd en het feit dat hij geen kinderen kon krijgen. Daar kwam Susan vorige zomer achter, toen het stel een paar maanden in Frankrijk woonde en werkte op een camping. Woedend vertrok ze per direct met de auto naar huis, Jan volgde later per trein. De liefde was over.
,,Jan heeft een zoon en dochter uit een vorig huwelijk,’’ vertelt zijn oude schoolvriend Johan. ,,Daar had hij nog steeds goed contact mee, ook met zijn ex-vrouw. Toen ik hem in oktober sprak, twijfelde hij wel of hij met Susan verder wilde.’’
Ondanks de gebroken relatie wilde Jan haar helpen een kind te adopteren. Daar waren ze sinds vorig jaar april al mee bezig. In december gingen ze een week naar Sri Lanka, waar ze contactpersonen ontmoetten. ,,Jan regelde alles. Hij onderhield de contacten.’’
De twee moesten tussentijds een paar keer geld overmaken. Af en toe kwamen er ook papieren vanuit Sri Lanka met de post. Medio juni kregen ze te horen dat alles was geregeld. Jan en Susan vertrokken op 3 juli naar Sri Lanka, met drie mobieltjes waar de contactpersonen om hadden gevraagd.
Enkele dagen later meldde Susan dat ze een gezonde zoon Milan in haar armen had gesloten. ,,Susan wilde hem graag zelf borstvoeding geven. Ze slikte medicijnen om de melkproductie op te wekken. Ze wilde bij de bevalling aanwezig zijn, weten wie de moeder was en met haar contact houden.’’
De twee dachten in augustus terug te keren. ,,Elke dag druk met papieren,’’ sms’te Susan. Of de vriend vast een Nijntje met een vliegtuig in de tuin wilde zetten voor de baby.
Susan heeft nooit onraad bespeurd. Ze wist ook niet dat ze minimaal drie jaar getrouwd moest zijn om in Sri Lanka een kind te adopteren. ,,Ze is goedgelovig en leefde op een roze wolk, omdat de adoptie sneller kon worden geregeld. Ze wilde niet al die jaren wachten. Susan wilde al sinds haar 14de een kindje adopteren. Als ze iets in haar hoofd heeft, gaat ze er ook voor.’’
Morgen komen Jan en Susan voor de Sri Lankaanse rechter. Vrienden en familie denken dat de grote kinderwens hen in de armen van een bende kinderhandelaren heeft gedreven. De familie Kroesen, waar Susan een autistisch kind verzorgt, denkt dat ze slachtoffer is van ‘vuile praktijken’. ,,Ik ken niemand die zich met zoveel liefde en medeleven inzet voor anderen.’’
Op 1 september moet Susan afdansen. ,,Maar ik weet niet of dat doorgaat,’’ zucht haar danspartner.
|
RSS feed Commentaar
Ik denk dat ik dan meer zou gaan genieten van andermans kinderen dichterbij, die kan je ook veel liefde geven, is natuurlijk wel anders maar toch.....
Wel sneu voor hun dat hun zo "misbruikt" zijn voor de adoptieprocedure, ze lijken me ook slecht voorgelicht, er zal toch ook wel ergens een lampje moeten gaan branden als je zo snel in aanmerking komt voor een kindje, dan ga je toch ook nadenken lijkt me...
Groetjes Nicole