Niet zo heel lang geleden is er bij ons in de buurt een kindje van nog geen vijf jaar overleden. Hersenvliesontsteking. Het was het gesprek van de dag op het schoolplein. Volgens één van de moeders was dit jongetje niet geënt. En ja, als je je kind niet laat inenten, loop je bewust risico. Een aantal moeders vond dat het enten verplicht gesteld moest worden. Ze vonden het een onverantwoordelijke beslissing om niet te enten, dat die ouders niet alleen eigen kind in gevaar brachten maar ook kinderen in hun omgeving.
UPDATE IN LEES MEER!
Ik had me tot dan toe nog vrij afzijdig gehouden, maar kon het nu niet meer laten en zei: “Wij zijn gestopt met enten, Irene heeft twee entingen gehad en Anne is helemaal niet geënt.” Gesprek viel stil, ze zaten me een beetje schaapachtig aan te kijken. Dat hadden ze van mij niet verwacht. Ik vroeg: “Ben ik iemand die bewust haar kinderen gevaar laat lopen?”
De meeste moeders kenden mij ondertussen aardig goed en moesten toegeven dat ik dat niet zonder reden zou doen. Ze wilden graag weten waarom ik dan toch de beslissing had genomen om niet meer te enten en ik begon met het vertellen van onze ervaringen. Irene heeft in totaal twee entingen gehad, allebei de keren had ze heftige bijwerkingen, bijwerkingen die niet binnen een paar dagen over waren.
De eerste zeventien uur na de eerste enting deed Irene maar twee dingen, of keihard krijsen of in een hele diepe, maar korte, slaap storten (echt van één op andere moment) Paracetamol verlichtte het iets, waardoor de slaapjes iets langer werden, maar ons meisje voelde zich duidelijk erg beroerd. De tweede dag na de enting begon het spugen, echt projectielbraken. Spuugdoekjes hielpen niet meer, hydrofiele luiers en handdoeken waren binnen kortste keren doorweekt. Voor de eerste enting spuugde ze hooguit één keer in de week een paar mondjes terug, na de enting spuugde ze na iedere voeding.
De tweede enting was aan de beurt, zonder nadenken gewoon weer laten zetten, had de relatie tussen spugen en enten nog niet gelegd. Wel eerst overlegd of het met haar verkoudheid verstandig was om de enting nu te laten doen. Longetjes beluisterd, deze waren schoon. Dus arts zag geen reden om niet te enten. Direct een zetpil gegeven, hierop sliep ze drie uur. De reactie was bij wakker worden echter net zo heftig als bij eerste enting. De eerste twee dagen en nachten hield dat aan, ze was regelmatig benauwd en we hebben haar dus heel dicht bij ons gehouden. De derde nacht werd ik echt ongerust, ze sliep meer dan dat ze wakker was, zelfs bij verschonen deed ze haar ogen niet open. Getemperatuurd omdat ze zo ontzettend koud aanvoelde, 36.5 (normaal 37.1), dus met kruik bij ons in bed. Het griezelige was dat ze niet wakker te krijgen was, ze sliep anders nooit zo lang en zo diep.
De volgende ochtend was ze gelukkig weer wat wakkerder. Temperatuur was weer normaal, maar ze was niet zichzelf, ze maakte bijna geen contact. Irene is twee weken lang erg stilletjes en in zichzelf gekeerd geweest. Maakte geen geluidjes meer (behalve krijsen), keek je amper aan, had geen interesse voor haar omgeving zoals ze daarvoor wel had. Na die twee weken trok dat gelukkig weer bij, maar ze wilde sindsdien constant bij mij zijn. Niet meer in de box, niet meer in het wippertje, alleen maar gedragen worden.
Deze reactie vond ik angstaanjagend en was dus heftiger dan bij de eerste. Hoe zou het dan bij de derde enting gaan verlopen? De keuze om niet verder te gaan met enten is niet makkelijk geweest, die beslissing neem je niet zomaar. Het gaat om de gezondheid van je kind! De ziektes waartegen wordt ingeënt, wens je niemand toe, maar zeker je eigen oogappeltjes niet.
Na mijn verhaal waren de moeders op het schoolplein stil. Dit wisten ze niet, deze bijwerkingen kenden ze niet… hun kinderen waren alleen wat hangerig geweest, wat koortsig, maar dat was ook zo weer weg. Ze snapten ook dat dit geen makkelijke beslissing was geweest en dat ik constant op mijn hoede ben voor symptomen.
Ik vermoed dat de allergieën van Irene debet zijn geweest aan de heftige reacties, dat zij hierdoor gevoeliger was voor de bijwerkingen. We hebben alle bijwerkingen via de homeopaat weer goed kunnen krijgen. Na twee nosodekuren stopte ze van ene dag op andere met het projectielbraken en kon zij ook weer in de box en kinderstoel. Mijn jongste twee meiden worden ook niet geënt, dit aangezien zij net zo allergisch waren/zijn als Irene.
Bij de meeste kinderen gaat het enten gewoon goed, misschien wat koortsig, wat hangerig en wat prikkelbaar. Bij een klein percentage kinderen gaat het enten echter met veel heftigere bijwerkingen gepaard. Ik had het echter heel fijn gevonden als er meer informatie hierover te vinden zou zijn geweest. Het RIVM vertelt alleen de goede dingen en stipt de eventuele bijwerkingen vrij vluchtig aan. De NVKP belicht juist de slechte kant van het enten. Het leven is echter niet zwart of wit, er zitten vele schakeringen tussen.
UPDATE (met dank aan Mama van Brian):
Begin april 2004 kwam de Gezondheidsraad met een vernietigend rapport over het Nederlandse
kinkhoestvaccin. Op de eerste plaats stelt het rapport dat het Nederlandse vaccin veel meer bijwerkingen heeft dan ons
jarenlang voorgehouden is door het RIVM. Door op het acellulaire vaccin over te stappen kunnen in Nederland jaarlijks 8000
gevallen van ‘zeer belastende bijwerkingen' vermeden worden. Per Januari 2005 is het acellulaire vaccin in het
Rijksvaccinatieprogramma (RVP) opgenomen. Het is overige...lees meer en klik
Trackback(0)
Tags:
benauwd,
bijwerkingen,
braken,
dronkenzwanger,
enten,
geënt,
gevaar,
huilen,
inenten,
krijsen,
NVKP,
projectiel,
projectielbraken,
risico,
RIVM,
voeding,
zwanger,
Klik hier om een Tag toe te voegen...,
|
TrackBack URI voor deze post
RSS feed Commentaar
die moeder is een #&^$#@!ech waar zo,n eenorme !_^%#(%$(*!!!!
Ja ik snap je nu volledig.