Mocht inloggen niet geheel lukken. Of er andere fouten optreden. Raden wij aan om via het forum in te loggen. Of even hier klikken. Sorry voor enig ongemak hier word aan gewerkt.
|
|
Geschreven door Nynke Bal
|
|
woensdag 31 januari 2007 |
|
Zet
eens twee peuters van anderhalf samen in een woonkamer. De moeders
drinken gezellig een beker koffie, terwijl de kinderen elkaar en het
speelgoed eens gaan bekijken. We hebben nauwelijks de eerste beker
koffie op en de twee hebben al mot over een bal. Eén van ons leidt af
terwijl de ander nog een keer koffie in schenkt. Even later wordt het
knulletje baldadig.Met een ontzettend ontdeugend koppie begint hij met
duplo blokken te smijten. Zijn moeder grijpt in, maar het manneke heeft
daar weinig boodschap aan. Wurmt zich uit moeders handen en pakt de
volgende blokken. Dit gaat zo eventjes door, totdat hij de blokken niet
meer op de grond smijt, maar richting mijn jongste aan het gooien is.
Ik pak het jongetje bij zijn arm en zeg heel streng dat hij daarmee
moet stoppen. Met grote ogen van schrik hobbelt/rent hij naar zijn
moeder.
Zij en ik kijken elkaar aan... En barsten allebei in
lachen uit! Zo snel was haar manneke nog nooit van iemand onder de
indruk geweest. Hij kroop helemaal in zijn moeder en bleef mij met een
schuin oog aankijken. Gelukkig was hij het hele voorval vrij snel weer
vergeten, maar als hij hier is, hoef ik voorlopig alleen mijn stem maar
met een bepaalde intonatie te laten klinken. Moeders is allang blij,
want thuis moet ze hem echt in de box zetten als zij even iets anders
moet doen.
Het was de eerste keer dat ik ingreep en ik wist
van te voren niet hoe zij er over zou denken. Gelukkig zitten we op één
lijn en accepteren we inmenging van elkaar. Maar dat is niet altijd zo.
Ik heb er ook wel eens ruzie over gehad met andere ouders Mocht ik me
er niet mee bemoeien, al waren ze met mijn spullen aan het gooien of
gevaarlijke stunten aan het uithalen.
Gelukkig vinden de
meeste mensen hier in de buurt, het normaal dat je hun kind (of
andersom natuurlijk) aanspreekt op niet wenselijk gedrag. Je weet
ongeveer wat die ouders wel of niet goed vinden. We houden elkaars
kinderen in de gaten en iedereen doet dat op zijn eigen manier. Maar
ook bijvoorbeeld als één van ons het even niet meer ziet zitten, dan
neemt de ander het over. Het geeft je een beetje lucht en ruimte als je
dat nodig hebt.
Ik ben hier heel blij mee, je deelt samen een
stukje verantwoordelijkheid. Je hebt een vrij breed vangnet. Vroeger
was dat vangnet er ook, er was vrij veel sociale controle, iedereen
kende elkaar. Maar dat veranderde, mensen wilden meer privacy en je
mocht je eigenlijk ook niet meer met een ander bemoeien. Vandaag de dag
lijkt het wel weer meer geaccepteerd te worden. Ik denk zelf dat de
verbeterde sociale controle goed is, we zijn met zijn allen
verantwoordelijk voor de manier waarop we met elkaar omgaan.
Met
die sociale controle bedoel ik niet dat ze zich zomaar overal mee mogen
bemoeien, iedereen heeft recht op een privé-leven. Maar ik vind wel dat
je elkaar en elkaars kinderen op een normale manier moet kunnen
aanspreken op gedrag wat jij niet prettig vindt. Hier in de buurt werkt
het nu al een paar jaar zo en ik ben eigenlijk wel benieuwd hoe het in
de rest van Nederland gaat.
Trackback(326)
| |
TrackBack URI voor deze post