|
 Eén van onze leden heeft haar verhaal aan ons toevertrouwd. Ze heeft het eerst op het forum gezet, maar vond het goed dat we het nu ook hier zouden plaatsen. Het is een verhaal wat je aangrijpt, je ontroert, je bewust maakt van wat je hebt... en je een kijkje gunt in het leven van Natascha en Johan en hun drie zoons Mike, Kevin en Kyran.
Ik heb het ademloos gelezen, keer op keer... en vond dat het in zijn geheel te lezen moest zijn, daarom het hele verhaal in lees verder.
Hoi allemaal;
Hier komt die dan. lang heb ik het uitgesteld, meerdere keren begonnen, maar nooit afgemaakt. Mijn verhaal over de kids!
Johan en ik kwamen samen toen ik 14 was en hij 17 een echte jeugdliefde dus. Toen
ik net 20 was, ging johan op zijn knietjes en toen ik 23 was,
bezegelden wij onze liefde met het huwelijk. Vervolgens kwam er een
huwelijksreis naar Bali waar ik de pil de prullenbak ingooide. Onze
kinderwens was groot dus besloten we er meteen werk van te maken.
Vier
maanden na ons huwelijk bleek het al raak te zijn! Wij verwachtten een
kind, wij gingen ouders worden! Superblij maar vooral nog onwetend ging
ik de zwangerschap door, met 4 maanden werd ik ziek, goed ziek! Eerst
was ik moe, toen misselijk en spuugde alles uit. Hoorde erbij zei de
huisarts... Toen kreeg ik pijn in mijn rug en schouders.. hoorde erbij
zei de huisarts.. ik kreeg er ook diarree en knallende koppijn bij...
je raad het.. hoorde erbij.... En toen toen lag ik met koorts op bed
alles kwam uit alle gaten. Niks hield ik binnen en ik lag maar wat te
liggen de hele dag. Er kwam een bed beneden... het ene bed zweette ik
nat en toen ging ik zo slap als ik was in het andere liggen zodat de
andere natte kon drogen.. zo gingen weken voorbij.
Ik moest
maar cola drinken met suiker erin tegen het spugen. Ik bleek een
urineweginfectie te hebben, dus de ene na de andere kuur, maar steeds
weer opnieuw die klachten.. totdat na 3 weken 's nachts mij het
allemaal een worst zou wezen... ik kon niet meer... Johan belde de
huisarts maar nu in het weekend kwam er uit een ander plaats een
kijken. Die schrok zich rot daar lag ik op bed, helemaal wit, 5 maand
zwanger met 3 emmers naast het bed (voor elk gat een) en een fles
cola.. koorts van 41,9! Hoe gaat het zie ik hem nog vragen. Ik gaf niet
eens meer antwoord, dat zie je toch dacht ik...
Weer kreeg ik
een kuur maar nu de zwaarste die je mocht hebben... het ging wat beter
en ik voelde mij opleven. De vakantie kwam eraan en ik vroeg aan de
huisarts of ik mocht gaan. Ik moest nog één tablet en dan was kuur
over.. hup de auto in met vouwwagen 6 uur lang rijden naar Duitsland.
Ik had er echt zin in! Daar aangekomen zetten we de boel op maar het
eerst patatje kwam er gelijk weer uit. Mijn familie zat er ook en
daarom wilde ik natuurlijk graag erheen. Na een dag was dus de kuur dus
afgelopen. En ja 't begon weer. Ik heb vooral in mijn moeders caravan
geslapen, aangezien onze vouwwagen op een helling stond.. Steeds weer
liep ik de bult op langs de familie om te plassen (en ik maar lachen zo
van gaat goed hihi) op de wc huilde ik tranen met tuiten.
Na 5
dagen (wij hadden 14 dagen geboekt) ging het niet meer, ik besloot naar
huis te gaan. Op dat moment kon ik al niet meer helpen afbreken. Na 6
uur gehobbeld te hebben (ik voelde echt elk hobbeltje) kwamen we thuis.
Gelijk de huisarts bellen; "Nee!" zei ik, "bel de vk maar! Stomme
huisarts!" die kwam gelijk en zei de ambulance te bellen. "Nee" zei hij
"ik neem je nu gelijk mee." Hoe ik daar gekomen ben, mag joost weten...
ik kreeg het niet meer mee.
Daar in het ziekenhuis kreeg ik de
mooiste spuit van mijn leven! Alle pijn zakte binnen een paar tellen
gedeeltelijk dan weg. Ik sliep gelijk en sliep 4 dagen lang aan een
stuk en ondertussen hebben ze mij aan een infuus gelegd. Ik bleek een
nierbekkenontsteking te hebben en bijna een nierontsteking. Ik bleek
ook weeën te hebben maar die hebben ze door mij beter te maken weten te
stoppen. Na een week mocht ik naar huis, maar opnieuw na de kuur weer
klachten en ik moest de gehele zwangerschap blijven slikken.
Uiteindelijk toch nog wel genoten hoor van mijn zwangere buikje!
Toen
ik 's nachts wat voelde, hebben we de vk gebeld en ik mocht even naar
ziekenhuis om te kijken of 't begonnen was. Aan apparatuur een poosje
en "nee" zei de zuster "jullie mogen gaan dit zijn de voorweeën"
vandaag geen kind helaas. Ik ging maar weer naar bed en 's morgens had
ik wat geplast in bed. Raar, dacht ik nog. Ik smeerde mijn broodje en
dronk mijn melk op. Mmm toch voel ik wat, dacht ik. Na een 30 minuten
dacht ik jezus wat gebeurt er? Ik belde Johan en ik moest poepen. Nou
jullie weten het dan is er meer aan de hand. Half 9 kwam hij eraan
gesjeesd.
Mijn vriendin zou meegaan en die pikten we onderweg
wel op want wachten kon niet meer. Aangekomen stond ik al puffend in de
gang te wachten totdat de kamer vrij was.. zo zei de gyneacoloog. ff
kijken hoever dat je bent... zo 10 cm! Tjeetje das vlot. Hup ik mocht
gaan persen en op 4 november 2002 om 10:15 werd Mike Roelf jan geboren!
4190 gram en 52 cm! Het ging allemaal voorspoedig.
Na een dag
mocht ik naar huis en daar stond een geweldige kraamhulp; Thea 50 jaar
en zo'n echte werkmiep. Ik ben verwend tot en met die 8 dagen! Mike
deed het goed op de bv! Wat vond ik het mooi en fijn maar helaas na 4
maand lukte het niet meer en stopte ik .. daarna groeide ons ventje al
snel op en bleek een snelle jongen te zijn die met 10 maand al lekker
door het huis stapte.. mijn wens voor een 2de kindje was er dan ook al
met een jaar....
Toen begonnen we met proberen voor nr. 2 na
twee maanden was het raak! Ohw wat was ik blij, ik stond gelijk te
zwaaien met het testje! We zouden weer een kindje erbij krijgen, we
voelden ons zo rijk dat 't weer zo snel gelukt was.. De zwangerschap
verliep een stuk beter, geen nierbekkenklachten maar wel
zwangerschapssuiker. Dus ik werd op dieet gezet. Ik kon niet meer
werken door bekkenklachten en ging op therapie. Oefff wat had ik een
pijn en zo'n jong knulletje als Mike erbij was dan ook niet
bevorderlijk. De klachten werden heviger en heviger en ook weer kwam er
een bed in de woonkamer. Bah, dacht ik toen weer ziekenboeg maar ja ik
moest veel rusten en dat deed ik.
Na 9 maand ging ik
boodschapjes doen en ik dacht hè was dit dan? Na de boodschappen maar
naar pa en ma toe. En ja er kwamen weeën, nou ja vond ze niet zo sterk.
Ik zat rustig op de bank beetje tv te kijken en Mike werd mooi bezig
gehouden. Het had wel wat en mijn ouders zaten stiekum te klokken als
ik wat zuur begon te kijken. Johan belde van het werk en ik zei dat het
aan het rommelen was. Hij zou om 14:30 klaar zijn en het ging nog wel..
na zijn werk kwam hij bij pa en ma thuis. Om 3 uur wilde ik wel naar
huis.. ik zei "nog even douchen dan gaat 't misschien wel doorzetten."
Mike bleef bij opa en oma.
Koud onder de douche, braken mijn
vliezen. Zo hé en ook gelijk kwamen de persweeën! Ik kon me niet meer
aankleden en we belden de vk. Johan wist geen antwoorden want die kwam
net thuis, dus ik kreeg die foon in de hand gedrukt en zei alleen "ik
heb persdrang." Hup de auto in en naar het ziekenhuis toe. Op de gang
zei ik nog hé leuk dezelfde kamer als met Mike! De vk legde mij op
tafel en zou een gynaecoloog erbij halen. Nou, liggen kon ik niet, dus
hup aan de wasbak hangen. Toen kwam de gynaecoloog even vertellen, dat
hij weg ging maar de nieuwe over 5 minuten zou binnenkomen. Ik was
ogenlijk rustig. "nou" zei Johan "kijk eerst maar want de vorige
keer...." na lang aandringen, werd er even ontsluiting gekeken. "Zo hé,
ik voel een hoofdje!" hup het schort aan, ik perste gelijk mee het
kind eruit.
Op 7 oktober 2004 werd kevin theo jan geboren! Nou
ja, gelanceerd. Hij was wat blauw en werd gelijk even meegenomen om
uitgezogen te worden en toen kreeg ik hem op mijn buik. Weer een
jongen! Wat was hij mooi, maar hij leek alleen niet op Mike. Kevin was
fijntjes, fijne handjes, neusje... echt ieniemini! Hij woog 3640 gram
en was 50 cm. Meneertje pakte gelijk de borst en ging mee naar mijn
kamer.
's Avonds kreeg hij het wat benauwd en werd het
zuurstofgehalte gemeten, dit was binnen de norm. Kevin begon met huilen
en bleef huilen... hij werd door kinderarts bekeken en bleek dat hij
een te hoog bilirubine gehalte te hebben (te geel) en moest onder de
lamp. Hij was suffig en kon niet meer drinken, dus kreeg hij tijdelijk
een neussonde. Ik begon met kolven... en na 2 dagen was hij niet meer
geel maar wel nog heel erg benauwd. Hij ging naar de kinderafdeling,
daar kwamen wij onze redder in nood tegen dr Seegers! Hij zei gelijk
"hé, ik zie wat aan hem..." zijn kaak stond ver naar achteren en hij
zou problemen kunnen krijgen met voeden. Huh dacht ik nog, hij dronk
toch aan de borst? (geweldig zo'n borst die zo mee gaat in de mond)
Hij
werd ter observatie overgebracht naar het UMC te Nijmegen, daar begon
de poppenkast. We waren doodsbang als ouders. Hij kwam op de IC! Wat je
daar allemaal ziet, al die slangen en piepjes. Pfff hij werd op alle
fronten onderzocht. Elke keer weer bloedafnames elke keer weer een
vervelend onderzoek. en krijsen!!!! De ene uitslag was nog erger als de
ander... maar wat hij had, wisten ze niet... Zijn onderarmen bleken
gebroken aan beide kanten, zijn botjes waren smaller als normaal/ zijn
neus was te klein, zijn oren stonden ver in zijn hoofdje, zijn haarlijn
te ver naar achteren/ zijn oogbollen te klein en hij had staar op zijn
ogen, reflux van de maag, enzovoort. Hij werd letterlijk als afwijkend
omschreven door artsen.
Op dat moment verlang je nog maar een
ding... de oplossing! Dus wat heeft hij? Maar vooral: blijft hij leven?
De ene luchtweginfectie na het andere virus. Beademing, van alles...
Regelmatig kantje boord. Er kwam een operatie, hij kreeg een
staaroperatie bij 3 weken oud. Daarna kreeg hij verwijdering van de
hechtingen en kreeg hij zijn lenzen. Ja mensen contactlenzen! Net als
grote mensen hebben, let op +25+35!!! We kregen les in lenzen in doen
bij een baby en mij ging dit goed af. Al stonden de zusters op de kop
van angst.
Toen de dag dat er ineens een gesprek kwam! Wij
moesten om 14:00 ons melden op de afdeling waar we een gesprek gingen
hebben. Nooit in mijn leven waren we zo bang en zenuwachtig.. ik zie
het hoekje nog. Twee mensen, een vrouw en man doktersjasje aan en een
klapper onder de armen. Ze begonnen te vertellen en vertelden wat Kevin
had allemaal en dat ze dachten het gevonden te hebben, maar niet zeker
was omdat dit niet te testen viel; ik werd kwaad en zei "zeg het nu
maar!!!" Hij bleek hss te hebben hallermann streiff syndroom. 150
mensen in de wereld hebben het en wij krijgen er een! Mijn volgende
vraag was: "gaat hij nu dood?" Het antwoord was nee. De prognose was;
de eerste 2 jaar problemen met voeding en luchtweginfecties, daarna
afwachten wat zijn zicht was en dat hij geestelijk normaal zou
opgroeien en gewoon oud kon worden en gemiddeld een lengte van 1.55 cm
zou gaan hebben.
Nou we waren opgelucht. Niet van: "jezus wat
hebben we nu dan?" nee "Yes, hij blijft leven en kan normaal
opgroeien!" Na een lange ziekenhuisperiode mochten we naar huis. Als
ouders kon ons geluk niet op. Naar huis, dat is waar wij naar
verlangden. Ondanks alle zorgen rondom Kevin (sondevoeding, spugen,
krijsen) stapten wij vrolijk de toekomst in, samen met ons gezinnetje.
Kevin was altijd een doorzetter net als mama.
Maar het ging
niet, keer op keer konden wij hem weer naar ziekenhuizen brengen, we
verhuisden met hem mee en splitsten ons op als ouders. Zo liepen wij
kilometers door de lange gangen van het Radboud. Ik luisterde veel met
de mp3 speler naar muziek als Enya. Zo ging mijn hoofdpijn weg en kon
ik even tot rust komen. Hier haalde ik mij kracht uit (only time van
Enya)
Kevin lag alweer een week in Zevenaar. Zondagavond na
het behalen van de 1ste prijs met de purken (carnavalsvereniging) ging
ik nog even met de fiets naar Kevin toe. Daar trof ik mijn boefje aan
heerlijk in een hangmatje kijkend naar de mooie oliefiguren op het
plafond. Lekker tegen me aan kwamen er de eerste brabbeltjes van Kevin.
Tevreden heb ik hem toen weer terug gelegd. Ik vertelde nog trots hoe
goed 't met hem ging.
Toen de volgende morgen het telefoontje.
Het ziekenhuis. Het ging slecht met Kevin. Hij zou naar Nijmegen
overgebracht worden. Als ouders was dit de zoveelste klap in ons
gezicht. Hoe kon dit? Hij was de avond ervoor zo tevreden. Snel ging ik
naar hem toe. Daar trof ik Kevin vechtend met een blik die ik niemand
kan omschrijven. Ik voelde me machteloos en leeg. Ik wist wat er zou
gebeuren... toen al... We reden naar Nijmegen achter de ambulance aan.
Mij bekroop een naar moedergevoel.. Kevin lag op de IC op zijn "oude
plekje" aan alle toeters en bellen. Ik telde 13 slangetjes met
medicatie.
Ze hebben 3 uur lang een adertje proberen te
prikken. De ene arts kwam, de andere kwam.. en toen werd het rustig...
er kwam een gesprek, de bloeduitslagen kwamen. Het was niet goed.. de
lever/nieren en andere belangrijke organen waren onherstelbaar
aangetast. Kevin's monitor gaf van alles aan maar dat was allemaal heel
slecht. De arts bevestigde mijn gevoel. Het ging heel slecht met ons
kleine boefje. De uren daarop waren bepalend. Er werd van alles
geprobeerd maar voor Kevin was dit allemaal eigenlijk niet meer nodig.
Toen
de zuster weer op een piepje af kwam om de medicatie maar weer hoger te
zetten; zei ik in de stilte: "nou laat maar, het heeft geen zin meer.
Pomp hem nou niet helemaal vol met medicatie die hem toch niet meer
helpen." Ik vroeg naar een arts, maar die waren (let op) bij een
spoedgeval (dan breekt je hart, je kind is geen geen spoed meer, is al
opgegeven, maar word nog even op wachten gezet) Kevin had zelf al
bepaald wat hij wilde met zijn leven. Hij had 4 maanden gevochten en nu
kon hij niet meer. Het was genoeg.....
Vervolgens was het
zover, ik haalde letterlijk alle slangetjes eruit maar de beademing en
morfine zou aanblijven. Alles ging eraf. Nooit had ik hem gezien zonder
pleister op zijn gezicht. Samen hebben wij hem gewassen en ik heb hem
zelfs nog ingesmeerd met zwitsal creme zodat hij nog lekker ging ruiken
en niet naar pleisters.. ik heb hem op schoot genomen en daar begon het
wachten... het wachten op de dood letterlijk ... een verschrikkelijker
moment bestaat niet. Het leken uren maar na 5 minuten zagen wij op de
monitor duidelijk een lange streep. Hij was ook gelijk wit en de
familie kwam afscheid nemen... wat hadden we het moeilijk (he jekkes
toetsenbord word hier helemaal nat) Toen moesten wij hem achterlaten en
dat was moeilijk...
Ik was 2 weken daarvoor gestopt met
kolven... ik at niks meer en Johan en ik wilden alleen maar hem
ophalen. De volgende dag haalden wij hem op. Wij hebben 's morgens nog
nieuwe kleren voor hem gekocht om aan te trekken. (das echt irri om
voor je overleden zoontje kleren te moeten kopen) knalgroen truitje met
grijs tuinbroekje van ducky beau. Daar kwam hij nu echt helemaal wit en
ijskoud natuurlijk.. wij hebben hem aangekleed en in zijn wiegkistje
gelegd. Thuis heb ik hem met het wiegje in bed gezet.
Met ijsblokken hielden wij hem koel zodat wij niet zo'n zoemding onder
hem hoefden te zetten (ramen ook los dan) de begrafenis zou 3 dagen
later zijn, dus een hoop geregel... We maakten een boekje met tekst,
een kaartje met zijn zwaaiende handje erop (afdruk gemaakt in
ziekenhuis na zijn overlijden) en dergelijke. Tussendoor knuffelden wij
hem veel en ook Mike vond het niet eng maar kuste hem helemaal af
(mocht hij vaak niet ivm slangen e.d.)
Op 7 februari werd hij
begraven. Wij hebben hem zelf in het graf gezet en zelf onze lezing
gedaan. Muziek natuurlijk van Enya Only time en Book of days (met name
de tekst spreekt mij aan) we hebben het ook afgesloten met de woorden:
Het is goed zo... en dat was het ook.
Toen begon een tijd van
rouw. Een half jaar lang leefden we in een roes, elke dag naar het
graf, kwaad worden om het feit dat iemand iets verschoof om er zelf
iets op te zetten. Alle fases door... tot al snel mijn wens voor een
3de kindje om de hoek kwam zeilen... Ik voelde mij schuldig, hoe kon ik
nu al verlangen naar een nieuw kindje terwijl ik er een paar maanden
terug één begraven had? Ik zocht op internet en vond chatgroepen voor
ouders van overleden kinderen en ik bleek volledig normaal te zijn!
Ik
besprak het met Johan, die moest niks weten van mijn wens! Ik was in de
war en wist niet meer wat te doen. Ik ging met mijn verdriet op en ging
weer snel aan het werk. Johan ook. Mike werd verzorgd maar veel
aandacht hadden wij er niet voor.. We doorstonden elke dag weer. We
groeiden uit elkaar, merkte ik. Hij ging op zijn werk naar zijn
praatmaatje (vrouwelijk) en ik op de mijne. Johan praatte er niet meer
over en werd stil en snel aangebrand waardoor ik ook. Ik was kwaad
waarom hij wel met die vrouw kon praten en niet met mij. Waarover
hadden zij het? Over mij misschien? Tot op een dag ik de tv heb
uitgedrukt en zei "zo kan het toch niet langer!" Na urenlang gekibbel
en gedoe kwamen de tranen in de plaats. Eindelijk hadden wij het
gesprek dat maar niet kwam en zoals ik het nu beschrijf; we zijn onze
eigen weg van verdriet gegaan maar kwamen elkaar weer tegen bij een
t-splitsing gelukkig.
Nu zijn we alleen maar hechter geworden
en na een half jaar durfden wij onze kinderwens weer aan. Het duurde en
duurde althans voor ons doen dan he. Na 9 maand werd ik zwanger!!
Joepie... en ook angst... zou het allemaal wel goed gaan deze keer???
Na 9 weken kwam ik bij de vk; er was moeilijk wat te zien... misschien
toch niet zo lang zwanger als ik dacht.. Ik moest maar weer terug
komen na 2 weken... en die waren lang!!!!
Na 2 weken keken we
weer... er zat een vruchtje... maar nog geen hartslag... misschien nog
te vroeg.... (schatting was 6 weken oud) Na een paar weken teruggekomen
vol spanning, maar helaas geen hartje... ik was kwaad op mijn lichaam
en op alles waarom zo direct erachteraan? Dit kindje was gestopt met
groeien bij 6 weken en heeft niet geleefd. Ik besloot een curettage te
laten verrichten, want het idee van je vruchtje in de wc of onderbroek
te vinden, leek mij niks. Wat zou je ermee doen, doorspoelen kun je
toch ook niet? De curettage ging voorspoedig al vond ik het liggen op
de kraamafdeling wel heeeell erg wreed!
We besloten maar even
een rustpauze te nemen... niks geen gedoe van ik wil zwanger worden...
Eerst een normale menstruatie en dan even rust... na 6 weken bloeden
(als een rund overigens) was het wachten op de ongi... maar die bleef
uit. Maar dat kon zei de vk... ik wachtte en wachtte... pffff ik was
bang dat mijn lichaam kaduuk was...
Maarrrr er was iets anders
gebeurd ondertussen. Ja mensen van die ene keer is toch echt een mensje
in elkaar gelijmd... Ik was zwanger hup er direct achteraan!!! Ik was
verbaasd, blij en overrompeld.. alles tegelijk. Angst om weer een
miskraam, angst om 't erna te verliezen... pfff ik zat flink in de
penarie de eerst 12 weken.... maar met 12 weken heften wij de glazen op
de vakantie; de risicoperiode was voorbij! Joepie!!! De volgende dag op
de camping gebeurde het; ik bloedde!!! en flink ook . *****! Het zal
toch niet... Wij in Limburg naar het ziekenhuis, ja natuurlijk in het
weekend! Tja, we moesten maar afwachten... Nee dacht ik deze dame niet;
ik legde mijn verhaal uit en we mochten op aandringen toch een echo
maken... weer wachten .... daar kwam de gynaecoloog... de echo erop en
ja een hartje, wat was ik blij!!!!! Waarschijnlijk zat de placenta wat
laag en was 't iets gaan bloeden.... pfffff
Na de echo van 20
weken en die was goed begon ik echt met genieten: het kindje was zover
als ze konden zien gezond! Angst voor hss had ik niet, dat was te
zeldzaam... maar mijn bekken was weer pet.. ik ging steeds slechter
lopen en ik werd flink zwaar..( flinke buik) Ik bleek weer
zwangerschapssuiker te hebben en kreeg nu een zwaar streng dieet..
Na
een paar weken viel ik flauw en nog eens... mijn suiker bleek nu te
laag... met wat snoepjes in de tas redde ik me door de zwangerschap
heen. Al was mijn bekken echt naar de **** Ik had 't ervoor over... Ik
heb toch nog lekker kunnen genieten. De laatste weken was ik wel wat
onrustig voor wat ging komen.... ik kreeg weer wat pijn in de rug maar
ja dat bekken ook... Ik werd een beetje grieperig... pfff wat was ik
ziek.. Mijn moeder op den duur gebeld (en dat doe ik niet zomaar) om
Mike op bed te leggen aangezien ik weer zo duizelig was...
Ik
ging op bed liggen en kreeg ineens flinke koorts. Jeetje wat voelde ik
mij afwezig. Mijn moeder stelde voor de vk te bellen en dat deed ik.
Die kwam wel even kijken. Ik raakte zelfs af en toe even weg. Johan
werd gebeld door mijn moeder.. ik was inmiddels bijna over tijd.. Vk
kwam en onderzocht mij, de kleine deed het goed en de bevalling was nog
niet begonnen. Maar mijn toestand verslechterde en ik had moeite haar
te volgen.. koorts 39,8 toch maar even naar het ziekenhuis toe..
En
je raad het ik kon blijven; nierbekkenontsteking. De gynaecoloog wist
al dat hij met grof geschut moest komen en dat hielp ook direct.
Volgende dag was ik weer een blije tante. Na een week mocht ik naar
huis met kuur. Na die kuur, 2 dagen later voelde ik mij niet lekker
(vrijdag) Ik dacht laat ik toch maar bellen.. Ik mocht urine inleveren
en je raad het het was nog niet goed... De gynaecoloog stelde voor 's
avonds naar ziekenhuis te komen en volgende dag inleiden, ik was
inmiddels toch over tijd!
Ow ow wat zag ik er tegen op. Pff ik
wilde zo graag thuis bevallen, een normale zwangerschap en vooral niet
ingeleid worden. Dus alles wat ik niet wilde. De volgende dag werd ik
ingeleid. Ik had al 2 cm van mezelf. Het spul werkte goed en onder het
genot van carnavalskrakers (zak eens lekker door!) zuchtte ik lepeltje
lepeltje met mijn man op bed de weetjes weg. Het viel me mee allemaal.
De zuster kwam af en toe kijken en ik zei al gelijk hier beginnen de
persweeën ineens. Toen om de 3 minuten de weeën kwamen en ik nog
vrolijk liedjes aan het zingen was, mocht ik naar de verlosafdeling..
Muziekje
aan en ja de serieuze weeën begonnen, want ze hadden de medicijnen even
opgeschroefd. Ik had 7 cm. bij 8 cm wilde ik al gaan persen maar ja dat
mag natuurlijk niet, dus piep even de medicatie upgraden. Na veel
gezucht en handjes knijpen, mocht ik eindelijk persen. Leuk was dat de
vk ook even was gekomen om te helpen (zo'n lief mens, echt zo'n
oermoeder) Poeh hee en dat ging weer snel na 3 minuten en 3 persweeën
kwam onze derde zoontje op de aardkloot. Kyran Theo Jan maar liefst
5220 gram en 53 cm! om 16:15.
Kyran deed het goed en ook hij
vond de bv heerlijk! Na een paar dagen bleek hij alleen maar af te
vallen en zat onder de 10 procent.. hij moest, aangezien hij de
bijvoeding niet wilde pakken, naar de kinderafdeling voor evt. een
neussonde. Ik zakte door de grond... weer naar die afdeling daar waar
Kevin op notabene dezelfde plek helemaal in shock werd afgevoerd! Ik
huilde tranen met tuiten en wist ook wel dat 't moest maar toch..
Meneer pakte natuurlijk op de kinderafdeling ineens het flesje en mocht
de volgende dag weer terug naar de gewone afdeling.
Inmiddels
was ik gaan kolven om de productie wat te verhogen... en dat ging goed.
Hij dronk weer lekker aan de borst en viel niet meer af, ik mocht naar
huis en kreeg nog 4 volledige dagen kraamzorg van onze Thea opnieuw. Ik
heb werkelijk genoten, al zat ik flink in over de bv en zijn gewicht...
Ik heb daarna besloten hem te wegen tot aan zijn geboortegewicht en dat
duurde bijna 3 weken!
Ik heb dat rotding (weegschaal) echt
verafschuwd en gelijk weggebracht. Ondertussen ook deze site gevonden
en veel steun gehad toen. Ik moest ineens naar Kyran kijken en niet
meer op de weegschaal vertrouwen en dat duurde even. Ik was zo onzeker
als de pest en zag bij elk momentje waar iets niet "normaal" ging een
ziekenhuisopname in... Na veel gechat en gedoe werd ik langzaam
rustiger en ging meer op mezelf vertrouwen en naar Kyran luisteren en
kijken.
Het heeft lang geduurd, ik heb af en toe nog steeds
mijn onzekere momenten maar daar kom ik snel overheen en anders zet ik
ze even neer hier en word ik gerustgesteld... of geholpen... mijn angst
zal niet uit te wissen zijn. Het is duidelijk voeding gerelateerd! Nu
ga ik gewoon een keertje extra wegen voor mijn eigen gemoedstoestand...
Kyran doet 't gewoon supergoed op mijn bv! En is ook zeker goed voor
de band tussen mij en hem! Ik merk dat ik veel bewuster geniet van de
momenten met hem samen en zie op tegen het werken straks... maar ja
Johan zorgt goed voor hem  .
Kyran is een vrolijk ventje ik ben zo trots op hem... helemaal verliefd gewoon! 
Zo
dat was mijn verhaal over mijn kids. Reacties zou ik zeker leuk
vinden, ben benieuwd wie deze challange aandurft! 't Is zeker een lang
verhaal geworden, maar elk dingetje is voor mij belangrijk om 't
verhaal zo duidelijk en vooral echt te laten zijn....
liefs purk mama van Mike, Kevin en Kyran
Trackback(0)
|
TrackBack URI voor deze post
RSS feed Commentaar
Tja weer de boel natgejankt hierzo om mijn eigen verhaal. Het lijkt soms een film maar het is toch echt waargebeurd! Nu ik dit weer lees zie ik in waarom die onzekerheid me steeds achtervolgt logisch natuurlijk maar mooi vervelend!
Nynke nogmaals hartelijk bedankt voor t pimpen van mijn verhaal!
Echt geweldig dat je de tijd en energie ervoor mij hebt ingestoken!
Ikz al snel mijn man het verhaal laten lezen( moet hij nog doen)
liefs purk/natascha