|
 Wat is een betere methode, een abortus die met medicijnen wordt
opgewekt of abortus via curettage. In het volgende bericht (nu.nl)
staat dat er onderzoek naar is gedaan, waarvan de uitkomst wordt
gepubliceerd in het Nederlands Tijdschrift voor geneeskunde. Volgens
dit bericht lukt de curettage goed bij 92% met medicijnen. Niet alle
artsen hebben hierover de zelfde mening en zijn er ook bij die zeggen
dat het maar bij 70% slaagt. Lukt het niet met medicijnen, moet je
alsnog een curettage ondergaan.
Volgens de onderzoekers komen er
veel tienerzwangerschappen voor juist in landen waar abortus in de
taboesfeer zit. Seksualiteit is er immers vaak ook een taboe, waardoor
de overheid seksuele voorlichting niet aanmoedigt. De onderzoekers
geven dan ook aan dat het gemak waarmee de abortus via medicijnen kan
worden uitgevoerd een groot pluspunt is voor de mensen in deze landen.
Maar
wat als het met hulp van vrouwenmantelthee vanzelf begint en dan toch
niet doorzet, lees hier een eigen ervaring van een van onze leden.
Er
zijn er vast en zeker onder ons nog meer met goede en slechte
ervaringen, graag horen wij hier meer over. Het kan ook even schelen om
je hart te luchten, al zit het nog zo diep. Je kan dan hier een reactie
plaatsen
Verhaal van één van onze leden in lees verderÂ
Verhaal van een lid:
Toen ik vijf weken zwanger was, op de dag dat de vrouw van moeders voor
moeders kwam, net tien minuten voor zij zelfs binnen kwam, ja was net
alsof het was uitgekiend, moest ik plassen en verloor een druppeltje
bloed. Zij toch test gedaan, en bleek positief.
Ik volgende dag mijn huisarts opgebeld, en gevraagd voor een echo, die kreeg ik een week later.
Het hartje klopte en wij waren in de zevende hemel. Ik was toen zes weken en een paar dagen.
We hadden al een hele mooie naam, ons eerste kindje zou Sam heten, ongeacht wat het zou worden.
IK kreeg van mijn huisarts nog een echo bij tien weken, ik heb die gehad toen ik er bijna elf was.
Wij gingen vol goede moed naar het diagnostisch centrum om een echo te laten maken.
Vrijwel meteen zag mijn man dat er geen hartactie was, onze dag was kapot.
Nog nooit had ik me zo kut gevoeld, ons kindje(dat was het voor ons) lag al bijna vier weken dood te wezen in mijn buik. Er
werd me geadviseerd het vanzelf af te laten komen, ja hallo, maar hij
is al vier weken dood. Maar goed, wij wachten en wachten en het kwam
maar niet af.
Toen hoorde ik van iemand dat ik vrouwenmantelthee moest drinken, dat het dan af zou komen, zo gezegd zo gedaan. Ik
's middags naar natuurwinkel thee gehaald, en een halve liter
opgedronken. 's Avonds naar bed gegaan, en werd 's nachts al wel wakker
van buikpijn, maar ja hield ik geen rekening mee, dat het wel eens aan
de gang kon gaan.
Ik sta 's ochtends op en ga naar de wc, en
jezus christus, dat een mens zoveel bloed kon verliezen, mijn vriend,
nu mijn man hihi, ging toch maar naar werk, want hij zou zo thuis zijn
mocht het niet gaan.
Ik bleef maar bloed verliezen, tot ik op
een gegeven moment in de gaten kreeg dat het niet minder werd, dus ik
de verloskundige opgebeld, zij kwam meteen. Mijn mannetje was ook
alweer thuis gekomen. Ze vroeg me op de wc te gaan zitten, en zo te
zien of ik bleef bloeden, en ja hoor ik bloedde als een rund. Klonters
en god weet wat er allemaal uit kwam.
Ik werd meteen doorgestuurd naar het ziekenhuis, en moest daar wachten op de verlosafdeling.
Ik
werd echt heel erg klein op dat moment, terwijl de mensen die me kennen
weten dat ik een hele grote bek heb, maar echt je kunt nog zo stoer
zijn, op dat moment ben je echt niks meer.
Ik ben in het ziekenhuis nog een aantal keren naar de wc gegaan. En natuurlijk ging dat gepaard met het nodige bloedverlies.
Toen moest ik naar zo'n kamer, waar ze echo apparatuur hadden en een kast vol met enge dingen.
Ik kreeg een inwendige echo, en vervolgens is ze er met d'r handen in geweest, om te voelen of ik ontsluiting had. Alsof dat al niet genoeg was, kwam ze nog aan met zo'n eendebekding, en weet ik het wat ze er allemaal in heeft gefrot.
Ik
ben ook nog eens bang voor naalden, en je raadt het al, kreeg ik ook
nog infuus, en toen werd ik uiteindelijk maar eens naar de ok gebracht. Toen ging ik onder zeil, en werd wakker, en was meteen bij, dacht ik dan, maar dat was niet hoor. Een hele lieve verpleger heeft me rustig gehouden, en me even later naar een kamer gebracht.
En
toen kreeg ik even later nog een spuit in m'n been, omdat ik negatief
bloed heb. Hadden ze dat niet gewoon kunnen doen toen ik onder zeil
was??? Maar die vrouw was heel lief, en was nog erg ontspannen van de
narcose, dus niet heel veel van gevoeld.
Ik heb het overleefd,
maar dit doen ze me nooit meer aan. Mij mogen ze dan gewoon de hele dag
onder narcose houden, gewoon vanaf het moment ik daar binnen kom, tot
het klaar is. Vrouwenmantelthee, echt nooit weer! Ik raad het niemand aan!
Tags:
Klik hier om een Tag toe te voegen...,
 |
RSS feed Commentaar
daar kunnen ze het mee do...
Naast het verdriet dat jullie kindje niet meer in leven was ook nog eens zoveel lichamelijke pijn.
Ben er stil van...
Hele dikke knuffel Ageeth