|
 Radeloos kan een huilende baby je maken, je voelt je machteloos en hebt het gevoel dat je echt tekort schiet. Je kind huilt meer dan drie uur per dag en je kan je kindje niet troosten. Medische oorzaak is vaak niet te vinden, dus als ouder heb je het gevoel dat het aan jezelf ligt. Wat doe je nu fout, wat zie je over het hoofd?
Mijn oudste meisje huilde meer dan 17 uur per dag, we liepen constant rondjes door de woonkamer tot diep in de nacht... Muziek van Shania Twain op en stappen maar. Zo was het gehuil niet zo doordringend, zo wilde ze nog wel eens even in slaap dommelen. Om direct weer wakker te worden als je haar probeerde neer te leggen. De kinderarts kon geen oorzaak vinden, stelde slaaptraining voor. Kortom ik mocht mijn meisje achterlaten in het ziekenhuis en zij zouden haar dan in een bedje laten huilen totdat ze in slaap zou vallen... want daar kwam het wel op neer (moest de arts toegeven)
Ben nog steeds blij dat ik dat geweigerd heb... Mijn meisje mankeerde wel wat, ze had meervoudige allergieën, zo gecompliceerd dat het minimalistische eliminatie dieet geen uitkomst bood. Zouden ze er in de nieuwe huilpoli wel achter gekomen zijn? Is deze nieuwe huilpoli (artikel in lees verder) een aanwinst?
Ziekenhuis krijgt poli voor huilbaby’s
ZWIJNDRECHT - Het Albert Schweitzer Ziekenhuis opent na de zomer in Zwijndrecht een poli voor huilbaby’s. Ouders die zich geen raad meer weten, kunnen er aankloppen voor medisch onderzoek, advies en hulp.
Het is de eerste huilbaby-poli in Zuid-Holland Zuid waar ouders uit heel Nederland terecht kunnen met hulpvragen.
Het Albert Schweitzer Ziekenhuis had al een afdeling waar zuigelingen opgenomen kunnen worden om de ouders te ontlasten en het huilgedrag te onderzoeken.
De nieuwe poli is laagdrempelig en moet tegelijkertijd een kenniscentrum zijn, zegt operationeel manager kindergeneeskunde, B. Lammers.
Ouders kunnen in de poli terecht op een spreekuur van een kinderarts. De arts onderzoekt of er medische redenen zijn waardoor de baby huilt. Er wordt ook gekeken naar onrust of andere omstandigheden in het gezin. ,,Een kindje voelt het als een moeder nerveus is. Een huilbaby kan het hele gezin ontwrichten.’’
Om het probleem op te lossen maakt een pedagogisch medewerker of verpleegkundige thuis een videofilm. De film moet duidelijk maken hoe de ouders op de lichaamstaal van de baby reageren. Bovendien houden de ouders een huildagboek bij.
,,Wanneer huilt de baby? Hoe is dat opgelost? Wat zijn de crisismomenten en wat is de houding van het kind,’’ zegt W. Schouten, zorgcoördinator van de kinderafdeling in Zwijndrecht.
Bij de vervolgafspraak, op de poli, bekijken ouders de beelden en krijgen advies. Ze kunnen daarna een filmreportage volgen over baby Bob die zijn ouders tot wanhoop drijft door zijn voortdurende geween.
,,Ouders kunnen radeloos, moe en machteloos zijn. De film over Bob geeft een stuk herkenning en steun.’’
Ouders die tobben met een huilbaby kloppen nu vaak aan bij de huisartsenpost of de spoed eisende hulp die vaak geen passende oplossing kan bieden. In tachtig tot negentig procent van de gevallen is er geen medische oorzaak te vinden.
,,De ouders weten niet wat er met hun kindje aan de hand is. Dat geeft onrust. Mensen worden er soms gek van.’’ De poli kan een houvast zijn.
Vaders en moeders bedenken soms aparte oplossingen om hun kroost rustig te krijgen, hoort het ziekenhuis. Om het kind te sussen, lopen ze heel wat rondjes met de buggy en rijden ze talloze rustgevende ritjes met de auto. ,,Op de gekste momenten van de dag.’’
De poli laat de rust in het gezin terugkeren met ondersteuning van een maatschappelijk werker, kinderarts en een fysiotherapeut.
De moeder komt ’bij’. ,,Ze leert om op een andere manier naar het gedrag van haar baby te kijken.’’ Bron: AD
|
RSS feed Commentaar
Op die nieuwe huilpoli lijkt me dat je daar niet verder gekomen zou zijn. De arts onderzoekt of er medische redenen zijn waardoor de baby huilt. Dat klinkt aardig, maar je moet maar net het geluk hebben dat die arts de oorzaak kan vinden, in geval van complexe allergieen vraag ik me dat dan af. Maar ook bijv. het Kiss-syndroom wordt niet erkend door veel artsen, terwijl de ervaring van veel ouders is dat na behandeling bij een ostheopaat er een grote verandering plaatsvindt bij hun kind. . . . . .
Vindt die arts niets dan zul je zien dat er naar de ouders gekeken wordt, Er wordt ook gekeken naar onrust of andere omstandigheden in het gezin. Een kindje voelt het als een moeder nerveus is. Dat is allemaal leuk en aardig, maar wel heel vervelend als dat niet de reden van het huilen is..........krijg je als ouders het gevoel dat je zelf de oorzaak bent van het huilen van je kind...........Heel naar....Vooral als later blijkt dat er wel een medische oorzaak achter het huilen blijkt te zitten (maar de arts niet heeft kunnen vinden).
Ik vind het op zich wel positief dat er nu meer aandacht is voor huilbaby*s. Sta je er als ouders in ieder geval niet meer alleen voor.